We waren op de Parade

We waren op de Parade, in het Westbroekpark. Een leuk, toegankelijk theaterfestival. Het is er elke zomer, in verschillende steden. Dit jaar gingen we dus naar Den Haag. De toegang is gratis (tot 16 uur) en dan is er op het terrein een bonte verzameling kermistenten, waar de voorstellingen plaatsvinden. Daar moet je dan wel voor betalen, 5 tot 8 euro per voorstelling.
Het zijn korte voorstellingen, een half uur tot 3 kwartier, delen uit een groter geheel, een try-out, een fund-raiser of letterlijk: een podium voor aanstormend talent. De scherpe rand van theaterland, om een collega te parafraseren. Ook voor jeugdvoorstellingen.
Tussendoor een drankje, wat zitten in de zon, een hap eten, en na de laatste voorstellingen op verschillende plekken muziek.

We moesten een keus maken en zagen:
Suver Nuver met Die Another Day, een voorstelling over verdampende pensioenpotten. Ik dacht, laten we daar maar mee beginnen, dan hebben we dat gehad.
De Theatertroep met Vaudeville, slapstick en sketches, elke anderhalf uur een andere voorstelling. Wij zagen Mannenweekend, maar of dat wat uitmaakte?
Orkater - Zoutmus met Half Krab/Half Winegum. Geweldige onzin. Ik heb me tranen gelachen.
Fresku met Welkom bij de Fresku Show. Mijn dochter kent hem als rapper, kennelijk noemde ik hem een keer 'een goeie vent', toen ik hem ooit zag bij DWDD. Geen idee. Een cursus 'vriendelijk racisme'. De voorstelling die mij het meest deed nadenken. De Brabo moet er wel uit, te nadrukkelijk.
Paul Haenen met Haenen wil zingen. Een voorstelling over idealen. Prima voorstelling, maar eerlijk gezegd had ik een ander idee over wat dit zou zijn. Ligt aan mij, niet goed gelezen.

Heb ik nog wat gemist? Vast, maar we moesten kiezen, zei ik al. Zelf vond ik het jammer dat ik Club Helmbreker met Watertown niet kon zien. Toen wij er waren was er geen voorstelling. Ik had graag gezien wat ze van een van de beste Sinatra-albums hadden gemaakt.

Na de voorstellingen nog wat gedronken en muziek geluisterd, daarna met lijn 9 naar het Malieveld, waar de auto stond.

50 boeken - vraag 28: Wat is jouw vakantielijstje?

Ik heb geen vakantielijstje. Ik lees gewoon door, van de stapel. Misschien wat minder dan buiten de vakantie, that's all.

In het eerste stuk van de vakantie, in Portugal, las ik De wereld van gisteren (Herinneringen van een Europeaan), van Stefan Zweig.



Een prachtig boek met autobiografische aantekeningen. Het Europa van voor 1940, een warm pleidooi voor Europese samenwerking, dat ik las kort na de Brexit-poll en tijdens oplaaiend Nexit-rumoer.

De rest van de vakantie (we gaan nog naar een Waddeneiland) zal ik wel lezen in Oorlog en vrede van Tolstoj.



Dit boek is een van mijn leesvoornemens van 2016. Het is nu juli, gezien de omvang (1652 blz.) moest ik er maar eens aan beginnen. Ik ben onderweg. Dit is overigens de derde en laatste keer dat ik dit boek oppak. Eerdere pogingen (1, 2) strandden. Tot nu toe gaat het goed.

Een boek dat mee is gegaan naar Portugal, maar ongelezen mee terug kwam en nu weer op de stapel ligt is The Kraus Project van Jonathan Franzen. Het is een twee-talige editie van een paar teksten van Karl Kraus. Franzen vertaalde ze en plaatste (flink wat) voetnoten. Meer weet ik er niet van, tijdens de vorige vakantie in Colmar gekocht, maar nog steeds niet aan toe gekomen.



#50boeken (eigenlijk: #50books) wordt dit jaar gedaan door Hendrik-Jan de Wit. Iedere zondag stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, waar dus een overzicht te vinden is van alle reacties op deze vragen.

Joods Den Haag van de 17e eeuw tot nu

Eergisteren bezocht ik deze tentoonstelling, in het Haags Historisch Museum, en ik woonde een lezing bij over het onderwerp, door Corien Glaudemans. Over Sefardische en Asjkenazische joden, over 'de buurt', het godsdienstig en sociale leven, de synagogen in Den Haag, een unieke amateurfilm met beelden van een van de laatste joodse huwelijken, op 17 december 1941, in de synagoge in de Nieuwe Molstraat, de Jodenvervolging, het joodse leven na de oorlog. Over Haagse archieven in Moskou. Boeiend en soms ook stil makend. De successtories en de bittere armoe. Al een paar keer dit soort dingen gezien en toch weer verbijsterd: een brief van een bewoner uit de Schlegelstraat die een Joodse buurtgenote verraadt, omdat deze ondanks dat ze al eerder opgeroepen is om zich te melden voor transport 'met haar armen over elkaar zit, terwijl haar inzet in Oost-Europa zo gewenst is'. Fijn, zulke buren.

Weetje van de dag: de eerste jood in Den Haag was een Marokkaan.

De tentoonstelling is nog te zien tot half november.

Tonnie port!?

We waren dezer dagen in Noord-Portugal, in een slaperig dorpje ongeveer 100 km ten noorden van Porto. En omdat we daar waren, wilde ik wel weer eens een port drinken. Op de kaart van het restaurant stonden zes soorten.
Nu is mijn Portugees beperkt tot een paar Wat&Hoe-woorden: um, dois, três, selo, obrigado, dus de conversatie ging deze vakantie in mijn beste middelbare school-Frans, met wat -os en ão's verportugeest, of in het Engels.

Zes soorten port, zei ik al. Ik bestelde (niet zo avontuurlijk), in het Engels, een tawny port. Zo stond het ook op de kaart. De ober keek mij aan. Ik zag het niet-begrijpen.
- Tonnie port!? zei de ober.
- Yes, one glass of tawny port, hielp ik.
- One tonnie port, besloot de ober.
- Thank you.

De ober verdween naar binnen en kwam na enige tijd terug met een longdrinkglas, gevuld met ijs en iets dat oogde als frambozenlimonade.
Ik nam het glas in ontvangst en rook er eens aan. De brave man had mij een tonic-port gegeven. Tonnie port.
Ik zei dat dit niet de bedoeling was en wees de tawny port nu dan maar aan op de kaart.
- Tawny port!
- Aah, tonnie port! begreep de ober.

En ik kreeg mijn tawny port. Ik zei nog tegen E.: tjonge, wat een gekkigheid, het staat nota bene op de kaart, geeft hij een tonic-port!

De volgende dag ware we in Porto, op een terras aan de rivier, voor een broodje tussen de middag. En wat stond er op de kaart?



Te snel geoordeeld, helemaal geen gekkigheid dus, maar een bestaande mix.

Een gevalletje le trompeur trompé, zoals iemand opmerkte. Touché!

Of, zoals ik in het Portugees zou zeggen: il trompaxos trompão.