Zondagmiddag

Vanmiddag verstrooide ik een kleine, symbolische hoeveelheid as van mijn overleden vader op de plaats waar de as van mijn in 1959 overleden moeder vele jaren eerder was uitgestrooid.

Voskuil in Tirade

Opgelet! Deze week verscheen een speciaal Voskuil-nummer van Tirade. Voskuil publiceerde ook wel in dit blad, en het lag voor de hand dat dit er zou komen. Het nummer bevat een aantal artikelen met herinneringen aan Voskuil, door vrienden, en medewerkers van uitgeverij Van Oorschot. Bijzonder is een aantal brieven van Frida Vogels, geschreven bij de lezing van de verschillende Bureau-delen in de jaren '90. Het nummer opent met een niet eerder gepubliceerd toneelstuk van Voskuil, Mensenkinderen. Hierin (in korte vorm) weer een aantal Bureau-achtige observaties en taferelen.

Wat een specktakel!

Gisteren en eergisteren at ik toevallig twee avonden (eerst met een aantal gasten van andere bedrijven voor een project op mijn werk) de avond daarna met directe collega's bij een afscheid) in hetzelfde restaurant, Specktakel in Haarlem. Een ontdekking. Het is een leuk, wat druk maar daardoor gezellig restaurant, ongedwongen, met lekker en verrassend eten. Geen doorsnee biefstuk of zalmmoot, maar een 'wereldse keuken', lekker van smaak, niet vet of zwaar. Mijn keuze van gisteravond:

Pinxos Ibericos;
gegrilde tapasspiesjes van het Iberico varken met Spaanse truffeltortilla en aïoli van gerookte knoflook.

Brazilian picanha beef;
met zeezout gegrilde kalfsribeye met ‘potato skins, yellowpeño ketchup & tomato relish'.

Spectaculair sweet summer tasting;
onze patissier presenteert in enkele zondige hapjes zijn zomerse nagerechten.

Nieuws van het boekenfront

In de boekenbijlage van NRC Handelsblad van afgelopen weekeinde stond een mooie recensie van de dagboeken van Frida Vogels en Hans Warren. Ik heb het nog even nagekeken, ik heb deze boeken aangeschaft op 22 mei jongstleden.

Fout!

Gisteren schreef ik over mijn aanloop naar Oorlog en vrede. Ik noemde boeken die ik gelezen zou hebben, daarbij ook Under the vulcano van Malcom Lowry. Prompt kreeg ik een reactie van iemand die mij kent, en die schreef dat ik dat boek helemaal niet gelezen zou hebben.

Hij heeft gelijk.

Waarom schreef ik het dan toch op? Ik heb daar over nagedacht. Ik meen dat het volgende gebeurd is. Ik was op zoek naar een aantal titels, en vele schoten mij door het hoofd. Oki en Doki, bijvoorbeeld. Of Een vlucht regenwulpen. Rabbit, run. En ook Under the vulcano. Ik heb die laatste titel gedachteloos opgeschreven, en mij geen moment gerealiseerd dat ik dat boek helemaal niet gelezen heb. Ook nadien geen moment meer bij stilgestaan. Tot ik die mail las. Als verklaring (niet te verwarren met: excuus) kan ik aanvoeren dat ik chronisch moe ben, en met mijn gedachten vaak elders. Dat kan dus niet, zo blijkt nu. Omdat mijn blog geen roman is herneem ik de betreffende tekst. Ik heb het boek dus NIET gelezen.

Overigens heet het boek: Under the volcano. Daar kon je het eigenlijk ook al aan zien.

Aan de voet van het gebergte

Ik herinner mij nog dat ik op vijf-jarige leeftijd door mijn oom Eb werd voorgelezen uit een boekje over Belfloor en Bonnevu, twee goede reuzen. Voor mijn tiende verjaardag kreeg ik mijn twee eerste eigen boekjes: De vlegeljaren van Pietje Bell, en Pietje Bell gaat vliegen. Ik las Biggles en Arendsoog, op de middelbare school begon ik met de 'echte' literatuur. Reve en Mulisch, Hermans, Wolkers en Campert. Ik las veel, nee bijna alles van John Updike, en Dubliners van James Joyce. Heart of darkness van Conrad. En nog veel meer. Voor mijn verjaardag kreeg ik dit jaar o.a. Oorlog en Vrede, van Tolstoj. Dit wordt toch beschouwd als een van de absolute hoogtepunten uit de wereldliteratuur. Ik ga er nu aan beginnen. Ik sta aan de voet van het gebergte, de top kan ik nog niet onderscheiden. Ik ga vanavond de eerste bladzijden lezen.

Bies

Toen ik op de middelbare school zat, debuteerde J.M.A. (Maarten) Biesheuvel met In de bovenkooi. Ik schreef daar geloof ik al eens over. Dat boek ben ik in de loop der jaren kwijtgeraakt, maar ik heb nog een paar andere bundels. Nu is er dan het Verzameld werk. Ik kreeg het anderhalve maand geleden voor mijn verjaardag. Het kostte toen nog (introductieprijs) 99 Euro, vanaf volgende week is het 125 Euro. Goed beschouwd geen geld voor 2760 (!) bladzijden. Vandaag las ik deel 1 uit. Dit deel bevat de bundels In de bovenkooi, De wereld moet beter worden, De weg naar het licht en De verpletterende werkelijkheid. Prachtig! Om weer In de bovenkooi te lezen, maar ook de andere bundels. De heer Mellenberg, Brommer op zee, Tanker cleaning, Onrust, Hoe ik bij de krant kwam, Het examen, Een bezoek in het zuidoosten van Rusland, De leeuw van Leiden, Hoe komt een woord tot stand, Juun!, Avonturen van Joachim Müller, Demonen, Poes op tafel, Een dag uit het leven van David Windvaantje. En eigenlijk alle andere verhalen, ook.

Questo Paradiso

In Alkmaar is de laatste jaren een aardige traditie ontstaan: Zomer op het plein. Dit is een serie gratis optredens op een centraal plein alhier. De serie werd deze zondag afgesloten met een concert van The Nits. Het was een prima optreden, met veel nieuw werk, maar ook de bekende nummers als Nescio, In The Dutch Mountains, Adieu Sweet Bahnhof en JOS Days. Het zonnetje scheen, en met de zonnebril op de neus en een glaasje bier in de hand was het een prima middagje.

Klus

Na het overlijden van mijn vader ga ik elke zaterdag bij mijn moeder langs, voor een beetje gezelligheid, om zaakjes te regelen, en om de spullen van mijn vader (die een echte verzamelaar van allelei spullen was) uit te zoeken. Dat laatste is een weinig vrolijk stemmende bezigheid. Deze zaterdag heb ik een tas vol papieren mee naar huis genomen, om dat allemaal door te nemen en te sorteren. Wat kan weg, wat kan bewaard worden en wat moet bewaard worden. Niet leuk, allemaal.

De zomer duurt te lang

Voor mijn gevoel is het nu al maanden aan de gang: zet om half elf de tv aan en je ziet Mart Smeets breeduit aan een tafel zitten met een wijntje. Praten over de Tour, over voetbal, over tennis, over de Olympische Spelen. Soms duurt een zomer gewoon te lang.

Feestje

Vandaag waren we met het gezin in het Twentse, in Oldenzaal. Daar vierde een vriend zijn 50e verjaardag in een outdoor challenge park. Er kon van alles gedaan worden: klimmen, tokkelen, abseilen, kanoën, etc. Uw blogger koos voor skaten, steppen en kanoën met de jongste dochter. Na afloop van de sport was er nog barbecue, muziek en een drankje. Op de foto zit Uw ongeschoren blogger een beetje moeilijk tegen de zon in te kijken, op een vlondertje aan de rand van het meer. Dat was goed uit te houden.

Weer bijelkaar (3)

Zaterdag was ik in het Limburgse, voor een mini-reünietje van oude dienstkameraden. Noem het veteranendag, noem het Dad's Army, het was mooi weer, en na 32 jaar gewoon gezellig.

Daar zou ik nou nooit op gekomen zijn

Weer een voorbeeld dat je je niet teveel moet laten leiden door vooroordelen. Bzztoh: rare naam voor een uitgever. Potok: zal wel moeilijk zijn. Ik kreeg dit boek van mijn schoonmoeder, en begon het met frisse tegenzin te lezen. Maar het is een goed boek. Drie interessante verhalen, over bladzijden uit de Joodse geschiedenis van de 20e eeuw. Ik wil nog wel een boek van die Potok lezen, nu.

Ting ting ting

Dit is de nieuwe Spinvis, of eigenlijk de nieuwe Vinkenoog. Spinvis heeft als eerbetoon aan onze eigen beat poet, de 80-jarige Simon Vinkenoog, geluidsopnamen van gedichten en interviews uit de afgelopen 50 jaar bijelkaar gezocht en daar muziek bij gecomponeerd. Het resultaat is mooi, dit is voor mij een geweldig plaatje in de auto, het kan precies beluisterd worden gedurende de rit naar het huis van mijn moeder, of terug.