- Een horlogebandje, zei ik, behulpzaam met mijn kapotte bandje zwaaiend.
Hij keek naar mijn horloge en wees een bakje aan met daarin zo'n 30 bandjes.
- Kies er daar maar eentje uit.
Ik koos een mooie, felrode. Of ik nog wat anders te doen had, hij was met een andere klant bezig. Ik zei dat ik met een half uur terug zou zijn. Ik kocht op de markt wat kaas en bloemen, en bracht dat even naar huis.
Terug bij het kraampje zag ik dat het bandje nog niet bevestigd was. Het was de verkeerde maat. De man wees nu een ander bakje aan Hier moet u uit kiezen. Helaas zat hier geen mooie felrode tussen. Ik koos een groen bandje.
- Is het de goede maat? vroeg de man.
- U zei dat ik in dit bakje moest kijken, antwoordde ik.
- Het is de goede maat, besloot de man.
Hij bevestigde het bandje aan het horloge. Ik deed het om en wilde het bandje dichtmaken. Hierbij schoot meteen de sluiting los, kapot.
- Hij is meteen stuk, zei ik.
- Kiest u maar een andere.
Ik keek weer in het bakje, en koos voor de derde keer een bandje. In feite dus: derde keus. Het bandje werd bevestigd, dit keer ging alles goed.
- Dat is dan 15 euro.
- Ik wil graag pinnen.
- Dat kan niet, alleen contant.
- Dan moet ik even langs een geldautomaat, zei ik. Tot straks!
Maar ja, geldautomaten zijn tegenwoordig dun gezaaid. Op mijn mobiel vond ik een site met locaties. In de winkelstraat. Daar vond ik een automaat. Buiten gebruik. Een paar straten verder was ook een automaat. Die deed het wel, en daar pinde ik 20 euro. Weer terug naar de marktkraam. Ik overhandigde het biljet en kreeg 5 euro terug.
Eindelijk, ik had mijn nieuwe horlogebandje.
