Vakansie!

Mensen, het is vakantie. Vandaag de auto geladen, morgen gaan we rijden, richting Italië. De thuisblijvers zijn ook geïnstrueerd. Er wordt de komende weken dus weinig of niet geblogd of getwitterd. Tot een andere keer!

Tirade 434

De nieuwe Tirade bevatte weer allerlei smakelijks. Ik was gelokt door artikelen over Karel van het Reve, Menno ter Braak en Frida Vogels. En die waren ook zeer de moeite waard. Ronald Havenaar schetst aan de hand van citaten uit het Verzameld werk de overeenkomsten tussen de geloofsafval van Karel van het Reve en de ineenstorting van de Sovjet-Unie. Trees Dunk schreef een interessant artikel over de relatie tussen De harde kern en Frida Vogels' werkelijkheid. Interessant, te meer daar bij mij nu Deel 7 van Vogels' Dagboek voor ligt ter lezing. Het meest opmerkelijke vond ik Twee Ter Braaken en ik door Joop Goudsblom. Goudsblom blijkt in 2003 in dezelfde val gelopen te zijn als ik. In dat jaar zond de VPRO een film uit van Krijn ter Braak over de dood van zijn oom Menno. In die film wordt onder meer de suggestie gewekt dat Krijn ter Braak de door hem geërfde bibliotheek aan een antiquair had overgedaan. Ik was daardoor geschokt, en dacht er regelmatig aan terug. Hoe kon hij dat nu doen. Goudsblom dacht dat ook, en was er (om persoonlijke redenen) zo kwaad over dat hij Krijn ter Braak belde. Dat onderdeel bleek fictie te zijn, filmische suggestie. Menno's bibliotheek is nog steeds intact en onder de hoede van Krijn ter Braak. Gelukkig maar.

Classic Albums: John Lennon/Plastic Ono Band

Al eerder bekeek ik deze documentaire, maar nu had ik de winkel-dvd gescoord met 40 minuten bonusmateriaal. En dat maakte het ook voor mij een stuk interessanter. De documentaire gaat over de totstandkoming van dit meesterwerk, John Lennon's allerbeste plaat. Herinneringen van Yoko Ono en de begeleiders, Ringo Starr en Klaus Voormann. John Lennon helaas alleen in archiefmateriaal. Het bonusmateriaal, in dit geval echt bonus en geen malus, laat de engineers Phil McDonald en Richard Lush met de tapes in de weer zien, afzonderlijke tracks en oefentakes afspelen en dergelijke. Mooi, mooi, mooi.

Dat gebeurt me geen tweede keer!

In 2000 heb ik toch wel zoiets ongelofelijk stoms gedaan! Of eigenlijk: stom dat ik iets NIET gedaan heb....
Ik ben toen niet gegaan naar Maarten en Nicolien, een toneelstuk naar Het Bureau van J.J. Voskuil. Niet het complete werk van 7 delen natuurlijk, maar kenmerkende dialogen tussen Maarten en Nicolien, gespeeld door Shireen Strooker en Helmert Woudenberg. ALTIJD SPIJT VAN GEHAD.

Dat gebeurt me geen tweede keer!
Dit najaar wordt Mensenkinderen opgevoerd, het enige door Voskuil zelf geschreven toneelstuk, al eerder gepubliceerd in Tirade.
Ik heb gisteren twee kaartjes besteld voor de première op 24 september, in Haarlem. Ben, bedankt voor de tip!

Een apparaat van vroeger

Op zoek naar iets anders kwam ik dit dingetje tegen.



Wat is het? Het is een cassettekopdinges. Met zo'n cassettekopdinges moest je om de zoveel weken (onduidelijk was hoeveel precies) de koppen van de cassettespeler magnetiseren (of ontmagnetiseren, ook dat kon ik niet onthouden). Stekker in stopcontact, knopje indrukken en dan kleine, draaiende bewegingen maken op ongeveer 2 mm van de cassettekop. Of het echt wat uitmaakte, zelfs: of het ook maar iets deed, ik weet het eigenlijk niet. Het apparaat gaf geen licht, maakte geen beweging of geluid, en ontwikkelde geen merkbare warmte of trillingen. Verder moest er voor gezorgd worden, dat er ABSOLUUT GEEN DIRECT CONTACT tussen cassettekopdinges en cassettekop tot stand kwam, want dan zou de boel HELEMAAL VERZIEKT worden. Ik sluit niet uit dat ik destijds grotelijks voor de gek gehouden ben door de verkoper van deze aardstraler.
Ik heb al jaren geen cassettespeler meer. En nu ook geen cassettekopdinges, want ik heb het meteen vanavond weggegooid. Een mens bewaart toch te veel. En te lang.

Ik heb weer eens naar een voetbalwedstrijd gekeken

Om mezelf niet helemaal buiten de realiteit te plaatsen heb ik gisteren voor het eerst in tijden weer eens naar een voetbalwedstrijd gekeken. Meestal vind ik er niet veel aan: ego's, vedettegedrag, of onnodige overtredingen, ik vind het naar om naar te kijken. Nu dan de wedstrijd van gisteren: het viel me niet mee. Er wordt veel geklaagd over de scheidsrechter en een onterecht onthouden corner. Dat laatste is waar, maar ik heb ook de rest van de wedstrijd gezien. Nederland speelde hard, agressief, maakte veel grove overtredingen. Spanje speelde technisch gewoon beter, en probeerde (voorzover de keiharde Nederlanders het toelieten) te voetballen. In de eerste helft werd Nederland overklast. Om doelpunten te voorkomen werden de grofste middelen ingezet. Het regende gele kaarten, de meeste waren terecht en het hadden er naar de letter van de spelregels nog meer kunnen zijn. Van Bommel, De Jong (keihard hoog met gestrekt been inkomen, zo op de borstkas van de tegenstander, wat een tuig! die het met zijn Neanderthalbrein nota bene vandaag bestond om over de scheidsrechter te klagen) en Schnijder hadden ROOD moeten krijgen, meteen flink schorsen, wat een geboefte. Het zal toch niet waar zijn dat deze primitievelingen morgen een lintje krijgen. Wat een anti-reclame. Was het dan allemaal slecht? Nee, wel goed speelden Stekelenburg en Robben, hoewel de laatste ook met een tweede gele kaart bestraft had moeten worden: doorspelen na fluiten.
Zoals mijn boekhandelaar @feijnalkmaar al twitterde: twee jaar geleden speelden we Italie en Frankrijk van de mat met oogstrelend voetbal.
We kwamen toen niet in de finale, maar er werd uiteindelijk in schoonheid verloren en er werd reclame gemaakt voor mooi, technisch en tactisch aantrekkelijk voetbal uit Nederland. Gisteren bepaald niet. Gelukkig heeft het voetbal van Cruijff gisteren gewonnen, maar de leerlingen zaten dit keer wel in het Spaanse team.

PS: Ook dit nog even, ja! Morgen allemaal naar Amsterdam en met een oranje hoed juichen voor onze helden. De financiële belangen van SBS en de KNVB moeten namelijk zekergesteld. De NS rijdt met een speciale dienstregeling, waardoor je "als forens mogelijk niet, later of zonder zitplaats vervoerd" moet worden naar je werk. Je zal maar € 4000 per jaar voor je abonnement betalen. Nog een laatste ergernis: de absoluut partijdige verslaggeving die alles goedpraatte wat er gebeurde. Die Van Gelder en Snoeks, ik had het al gehoord, die vinden alles mooi, prachtig of in ieder geval slim wat de Nederlanders uitvreten op het veld. Alleen Youri Mulder had nog de het fatsoen op te merken dat er in de eerste helft al Nederlanders heengezonden hadden moeten worden.

Opa

Vandaag heb ik de fiets, die ik voor mijn verjaardag kreeg, rijklaar gemaakt. Een nuttig karweitje, prima geschikt voor een lui dagje als dit. Op de voorpagina van het montageboekje las ik, dat onderhavig rijwiel wordt aangeduid als "opafiets". Hm. Bijgaand een foto van mijn opa, voor de fotograaf poserend als zijnde bezig met de administratie of correspondentie. Wanneer is de foto gemaakt? Moeilijk te schatten, misschien jaren 30, begin jaren 40 ergens.

Van oude mensen, de dingen, die voorbijgaan...

Ineens wilde ik dit boek lezen. Het verscheen oorspronkelijk in 1906, maar is naar mijn smaak nog steeds goed leesbaar. Ik wilde in ieder geval weten hoe het afliep, en las het vrijwel in een ruk uit. Couperus is misschien wel de beste dode Nederlandse schrijver. Het boek is nog steeds gewoon leverbaar, maar ik las het uit het Verzameld Werk uit de jaren 50, herdrukt in 1975, een volgens sommige kenners nogal dubieuze uitgave want niet volledig en herspeld. Tja, daarover wordt verschillend gedacht. Willem Frederik Hermans bijvoorbeeld was mordicus tegen spellingswijzigingen maar eiste wel dat zijn boeken steeds herspeld werden naar nieuwe spellingen, om de leesbaarheid te behouden. Mij hinderde de modernere spelling (inmiddels ook weer voorbij, overigens) niet.
Goed, Van Oude Mensen dus. Het is een literaire thriller, over een oud familiegeheim, waarvan sommigen denken dat alleen zij het weten, maar dat in werkelijkheid bij vrijwel iedereen in een of andere vorm bekend is. Een moord, 60 jaar eerder gepleegd, blijkt nog steeds allesbepalend in de levens van een hele familie. Verder is er een vaderschapskwestie, uit een buitenechtelijke relatie is een kind geboren. Wie weet wie de vader is? Ook hier: meer mensen dan aanvankelijk gedacht. Een mooi, spannend verhaal over voorbijgaande tijd, erfelijkheid, noodlot en milieu. En het speelt in Den Haag, altijd leuk.

Alweer: jarig

Vanavond heb ik met gezin plus aanhang (ja, dat zit er tegenwoordig ook bij) mijn verjaardag gevierd bij De Buren. Het was erg gezellig, en we hebben lekker gegeten. Ik ben ook geweldig verwend weer: een fiets (!), 2 overhemden, engelse drop, nog meer engelse drop, een reep chocolade, een fles Highland Park whisky, de CD Between my head and the sky van Yoko Ono Plastic Ono Band en de CD The Long & Dangerous Sea van Moke. Plus felicitaties, kussen, kaarten, e-mails en tweets.

Eén SMSJE

Dochterlief speelde vanavond met haar muziektheaterklas de afsluitende voorstelling van dit leerjaar, in Artiance. Een modern liefdesdrama, opgebouwd uit (delen van) telefoonconversaties en één SMS-je. Vader zat trots op de tribune. Moeder ook, overigens.

Zomer op het plein

(foto van internet)

Ik schreef al eerder over de leuke traditie van gratis optredens in de zomermaanden, hier op het Canadaplein. Vanmiddag trad Mylou Frencken op met liedjes aan de piano. Ik heb een heerlijk middagje gehad, in de zon met een consumptie zomers luisteren naar de liedjes. En ik vond het ook erg moedig en sterk van haar, zo op het Canadaplein, recht uitkijkend op het terras van De Studio.

Gimme Some Truth

Dit jaar is het 70e geboortejaar van mijn grote held John Lennon. Yoko Ono en EMI braden dat financieel weer uit met een ambitieus re-issue programma van zijn soloplaten. Ik heb enige reserveringen. Vorig jaar werden alle Beatle-cd's opnieuw uitgebracht. Dat mocht ook wel, na 25 jaar, en in veel gevallen was er een duidelijke kwaliteitsverbetering hoorbaar. Maar nu John Lennon: zijn solo-lp's zijn eind jaren '80 op cd uitgekomen. Hierbij zijn (voor degenen die er een oor voor hebben) een paar veranderingen in de oorspronkelijke mixen gemaakt. Grrrr! Tussen 2000 en 2005 is alles weer opnieuw uitgebracht. Hierbij is het geluid naar modern geluidsniveau (luider) opgekrikt, wat in een paar gevallen leidde tot verlies in dynamiek. Verder werden veel eerder niet-uitgebrachte bonustracks toegevoegd, op zich interessant, maar voor mij verknoeien ze vaak de oorspronkelijke luisterervaring. Ik schreef al eerder: John Lennon/Plastic Ono Band (zijn beste plaat) 'moet' beginnen met de vertraagde doodgraversklokken van Mother, en eindigen met het ijzingwekkende kinderliedje My Mummy's Dead. Punt.

Maar nu komen er dan weer nieuwe cd's. Men zegt uitdrukkelijk dat de oorspronkelijke mixen gebruikt zullen gaan worden. Een artiest van de statuur van Lennon verdient niet anders. Ik ben er zeer benieuwd naar. Maar ik houd mijn hart vast.

Onmacht

Een tussendoortje, dat ik kreeg in het kader van De Maand Van Het Spannende Boek. Nou ben ik eigenlijk niet van het Spannende Boek, meestal zijn ze juist namelijk helemaal NIET spannend. En je slaat ze al helemaal nooit meer open om te herlezen, wat bij andere boeken wel het geval is. Ik geloof dat Karel van het Reve daar al eens over schreef. Maar goed, een cadeautje. Het moet gezegd, dit was best een leuk boekie. Het originele is het steeds wisselende vertelperspectief, erg verrassend. Leest makkelijk weg op een zomeravond. Meer vertel ik niet, want dat is het niet Spannend meer.

P.F. Thomése - J. Kessels: The Novel

Het is steeds wat anders met P.F. Thomése. In 1991 las ik het debuut Zuidland, een bundel klassieke verhalen over vergeten figuren uit de Vaderlandse geschiedenis. Vol mooie beschrijvingen van Holland. Ik meen dat hij er de AKO-prijs mee won, toen.
Van een andere orde was Schaduwkind, een boekje over zijn vroeg-gestorven kindje en zijn onvermogen om hier talig mee om te gaan.

En nu lees ik dan weer J. Kessels: The Novel, een hilarische literaire B-film, over een zoektocht van de schrijver en ene Kessels naar een man in een NAC-shirt in Sankt Pauli, Hamburg, en de krankzinnige reis terug met een Turks lijk in de achterbak. Enfin, te gek voor woorden allemaal, maar hoogst vermakelijk. Thomése heeft nog meer Kessels-verhalen geschreven, ik denk dat ik ze ga lezen.

Ik las dit boek in de vorm van een dwarsligger, een nieuw formaat boek. Je ziet ze steeds meer, het zijn complete boeken, op dundrukpapier en overdwars gedrukt. Bij openslaan vormen de twee zichtbare kleine, dwarse bladzijden als het ware een conventionele bladzijde. Meer hoef je toch niet te zien, is het idee. Door het kleine formaat zijn de boekjes ideaal om mee te nemen, op reis bijvoorbeeld.

Zijn ze ook ideaal om te lezen? Ik vind van niet. Dit boekje is prima leesbaar, maar het dundrukpapier en de kwartslag draaiïng maken het (voor mij) moeilijker om in het boek te bladeren. Verder zijn tot nu toe voornamelijk boeken verschenen uit categorieën waar ik weinig of niks mee heb, namelijk het Spannende en het Christelijke Boek.