Gisteren Gidsland in het plaatselijk theater, van Mug Met De Gouden Tand. Ik ging kijken, of beter: ik ging wéér kijken, want ik zag het eerder vorig jaar november in Den Haag. Dat stuk, zo, daar word je me toch even een spiegel voorgehouden. Het zijn drie verhalen, die ook met elkaar te maken hebben. Het kabinet vergadert over een humaan (of is het: menswaardig?) asielbeleid, en hoe dat te verkopen. Door een hard geformuleerd uitzetbeleid, waarvan men weet dat het in de praktijk onwerkbaar is. Politiek voor de bühne. De televisiedame wil een interviewprogramma met één gast, zonder publiek, maar moet omroepbonzen overtuigen die het te elitair vinden, maar ook geen standpunt durven innemen. De boze, wanhopige Groningse wil nou eindelijk wel eens geld zien voor haar door aardbevingen beschadigde huis, ze zit met een om aandacht vragende puberdochter, en een vluchteling. Ze ziet het Groningen dat ze kent in rap tempo veranderen. Drie keer belangen, die alle ergens anders tegenaan botsen. Het komt allemaal bij elkaar in een talkshow, met meerdere gasten, een filmpje van de dag, en waar de zanger van zomerhit Holadiejee! de zaken mag analyseren. Komt het U ook bekend voor? Actuele onderwerpen, wervelend spel, snelle rol- en decorwisselingen. Het was wéér goed. Vier uitstekende acteurs, het beste vond ik Anniek Pheifer, als een heel overtuigende Groningse. Mooi ontroerend lied aan het eind. Nog een week of drie te zien.
