Wij waren met vakantie, in Tunesië. Maar daarover gaat dit verhaaltje niet. Dit gaat over beeldvorming.
We kozen voor Tunesië vanwege een heel eenvoudige reden: veel zon per euro. Maar er gebeurde iets geks toen ik de afgelopen maanden her en der vertelde over onze plannen. Er werd overwegend negatief op gereageerd. Hoe kon ik dat doen. Vreemd land. Pas je wel op? Kun je niet omboeken? Onveilig, daar. Let wel, dit soort opmerkingen kwam niet vanwege een actuele situatie of zo, maar vanwege "de Islam". Allemaal adviezen van mensen die er zelf nooit geweest waren. Het gekke nu is dat ik merkte dat naarmate er meer van dit soort opmerkingen kwamen, ik bij mezelf twijfel begon te bespeuren. Toch annuleren? Zo werkt dat dus. Jezelf iets aan laten praten.
Nu wil ik niet de politiek-correcte NRC-cryptogramoplosser uithangen, er valt best wat te zeggen over hoe de samenleving daar is, maar ik, noch mijn echtgenote, noch mijn 16-jarige dochter hebben zich onveilig gevoeld, of zijn raar bejegend tijdens onze vakantie. Niet in het hotel, niet in de stad, niet op het platteland of in de woestijn. Maar: je moet bijvoorbeeld wel rekening houden met het feit dat er op prijzen afgedongen moet worden, anders betaal je echt teveel. Dat is overigens ook niet specifiek Tunesisch. Verder heb ik geen bod gehad van 100 kamelen, voor mijn dochter. Ik generaliseer dan ook maar eens: Tunesiërs zijn vriendelijk, gastvrij, behulpzaam, eerlijk. Niet alleen in het hotel maar ook daarbuiten. Behalve die ene ober, van het koffietentje op de hoek van onze straat. Maar horken van obers ("mijn collega komt zo bij U!"), daarvoor hoef je niet naar Tunesië, die vind je overal. Wij hebben een fijne vakantie gehad.
