Vol verwachting begon ik aan dit boek. Ik was (en ben) heel enthousiast over Paravion, dat ik vorig jaar las. Dit boek is toch minder. Het is wat mij betreft onevenwichtig, versnipperd over een paar onderwerpen. Het sterkst is het laatste stuk, een liefdesgeschiedenis, een aanklacht tegen de ondergeschikte positie van de vrouw binnen de Islam. In die hoofdstukken had de schrijver mij bij de lurven. Maar voordat je daar bent moet je eerst door een serie hoofdstukjes over de schrijver, die in Marokko zijn inspiratie weer terug hoopt te vinden. Althans zo heb ik het geïnterpreteerd. Het is wel weer heel mooi geschreven allemaal, dezelfde bloemrijke taal als in Paravion. Maar die vorm alleen is niet genoeg. Jammer.
