Vandaag veertig jaar geleden keek ik, met mijn vader, naar de uitzendingen rond de maanlanding. 's avonds maakten we de spannende landing mee, becommentarieerd door Henk "Apollo Henkie" Terlingen. 's nachts zou de maanwandeling plaatsvinden, ik werd daarom midden in de nacht door mijn vader gewekt. In een verder donkere huiskamer zaten we naar het televisiebeeld te kijken. De volgende ochtend (maandag, maar het was vakantie) ging ik naar het Zeiss planetarium in het gebouw van de Haagsche Courant in de Wagenstraat, waar nadere uitleg voor de schooljeugd werd gegeven. 's middags was er een gebeuren op de speelwei in het Zuiderpark, waarbij honderden parachuutjes zouden worden neergelaten. Ik herinner me niet meer wat er aan hing. Geïnspireerd door het ruimtevaartgebeuren in de jaren '60 maakte ik een paar jaar eerder al een eigen model van een maanraket. Dat ding was ongeveer 60 cm hoog, van massief hout en dus loodzwaar. Na voltooiing stond deze raket een paar jaar werkloos op een kledingkast in mijn kamer. Op een dag verschoof mijn vader de kast, en de raket maakte een harde landing op zijn hoofd. De regels der wellevendheid verbieden mij hier te herhalen wat de goede man toen zei. Die raket heb ik daarna niet meer gezien.
Er is ook een theorie dat het allemaal niet gebeurd is, maar dat we naar een Hollywoodfilm hebben zitten kijken. REM heeft daar weer een liedje op gemaakt:
If you believed they put a man on the moon, man on the moon
If you believe there's nothing up my sleeve, then nothing is cool
Uit: Man on the moon (Berry/Buck/Mills/Stipe), door REM.
