Gotenburg. De schemer daalt over de stad. We staan op het bovenste dek van de Stena Line veerboot Scandinavica. We praten niet, maar denken hetzelfde. H. is waarschijnlijk thuis, vandaag was voor hem weer een gewone werkdag. Gisteren de voorlopig laatste maaltijd samen. Een omhelzing, een kus. Tot Kerst, en ondertussen Skype. Waar staat zijn huis nou precies? Daar, achter die heuvel met de kerk met de dikke toren, waar we zijn wezen kijken. Het reuzenrad is net zichtbaar. Daar is het vlakbij. Het is bijna donker nu. De trossen zijn los, en langzaam, langzaam beweegt de boot van de kade. Midden op het water wendt de boot de steven naar het westen. Langzaam, heel langzaam, maar onafwendbaar. Dan varen we weg, sneller nu. Het is bepaald niet warm, er staat een stevige bries. We gaan naar binnen.
