Ik ben (denk ik) niet echt een liefhebber van de boeken van Hella S. Haasse. Ik heb bij elkaar 5, 6 boeken van haar gelezen, vorig jaar nog Oeroeg. Het zijn allemaal prettig geschreven boeken, die over het algemeen plezierig weglezen. Maar echt pakken doet het me niet. Ook Sleuteloog leest aardig weg, het is op zich wel een boeiend verhaal, maar ik blijf steeds met de gedachte zitten dat het (al te) netjes verteld wordt door mevrouw Haasse. Het boek snijdt of schuurt niet. En dat terwijl het verhaal zich daar misschien wel toe leent. Het boek gaat over de terugkerende herinneringen aan een Indische jeugd, en vriendschappen, die toch anders, mystieker, raadselachter blijken te zijn dan ze eerst leken. Het gaat over ontluikend nationalisme, oosterse mystiek, vervreemding, misschien zelfs een driehoeksverhouding. Niet alle raadsels worden in dit boek opgelost.
Te braaf verteld, vind ik.
