Gisteravond keek ik naar Piet Paaltjens, een muzikaal toneelstuk over François HaverSchmidt en zijn alter ego Piet Paaltjens. Het was een bijzondere voorstelling over HaverSchmidts/Paaltjens leven, in het bijzonder het verschil tussen Piet Paaltjens en de steeds somberder dominee HaverSchmidt. Goed spel weer van Porgy Franssen, mooie liedjes weer van Theo Nijland. Het stuk wordt geafficheerd als dé muzikale thriller, dat vond ik nou eigenlijk niet. Het was goed, maar niet spannend of zo.
