Soms moet je ineens denken aan iets waar je in geen jaren aan gedacht hebt. Oh ja! Was ik helemaal vergeten! Niet dus, je had er gewoon even niet aan gedacht. Toen ik een jaar of zes, zeven was woonde naast ons in de straat (zie fotootje, wij woonden in deze straat, aan de linkerzijde) de familie Van der Harst. Dat waren oude mensen (misschien waren ze toen net zo oud als ik nu) en ze hadden een zoon die ergens begin 20 was. Deze jongeman speelde trompet. Hij oefende elke dag. Dunne muren, dus wij hoorden het ook allemaal. Ik herinner me dat hij dan op zondagen (waarschijnlijk alleen in de zomer) om een uur of zeven 's avonds een concertje gaf voor het hele blok, door op het balkon te gaan staan spelen. Wij (en veel andere buurtgenoten) zaten dan ook op het balkon en luisterden. Zo ging dat toen, blijkbaar. Niemand (behalve mevrouw De Bruin) had televisie, dus iedereen had tijd. (En alleen meneer Van Driel had een auto.) Daar moest ik vanavond ineens aan denken, na een kleine 50 jaar. Een heel gewone herinnering. Zoals iedereen die wel heeft. Maar waarom denk je daar dan ineens weer aan, na al die jaren, zonder aanwijsbare aanleiding?
