Ik kijk ook altijd wat rond in de buurt. Vijf generaties voorouders van mij woonden in Nieuwesluis, op de Sluuze, een bijna verdwenen buurtschap even ten westen van het dorp. Ik loop dan wat rond bij 't Killetje, waar hun huisje stond. Het is afgebroken, maar toch. In 1947 liepen mijn vader en moeder hier ook rond, verliefd, en kwamen er na een half uurtje achter dat ze in een nog niet geruimd mijnenveld stonden. Op de dijk heb je een fraai uitzicht over het estuarium van de Schelde, in 1825 werd daar een stuk van de Jong Breskenspolder door het water verzwolgen, waardoor een schitterend uitkijkpunt is ontstaan.
Er is wat aan de hand, daar. Ik moest kilometers omrijden, 't Killetje is doodlopend gemaakt, de dijk is niet bereikbaar. Er wordt flink heringedeeld. En dat is nog zacht uitgedrukt.
Ik schreef er al eens over, hier.
De eeuwenoude polder (cultuurlandschap dat deels terug te voeren is tot de 16e eeuw) wordt deels afgegraven, en er wordt 'nieuwe natuur' gerealiseerd. Toen waren het nog plannen, nu is het een maanlandschap. Lieve hemel.
Ik heb er niets meer te zoeken.
Toevallig lees ik op dit moment Dit is mijn hof, van Chris de Stoop, over de Hedwigepolder, ook Zeeuws-Vlaanderen. Anders, maar hetzelfde.
