Weer even terug in Breskens

Deze week liep ik weer eens over de Golepoldersedijk, net buiten Breskens. En wat ik al wist zag ik nu met eigen ogen. Het kamp was verdwenen, en bungalowhuisjes zijn er voor in de plaats gekomen. Maar goed ook, het was een verpauperde zooi.

Toch was dit een voor mij speciaal plekje: hier hebben mijn vader en moeder elkaar ontmoet. Na de oorlog moest Breskens herbouwd worden, vanwege een allesvernietigend bombardement. Mijn vader werkte aan de herbouw mee en was gehuisvest in dit kamp, bestaande uit een serie Romneyloodsen. Mijn moeder werkte er als kantinehulp. Onderstaande foto is van 1948.



Na de herbouwwerkzaamheden fungeerde het kamp nog jaren als woonoord voor Molukkers, als camping en recreatieterrein. In 2006 stond het leeg en gingen mijn vader en ik er nog eens naartoe.



Deze week zag ik dit. Vakantiebungalows.



Dit is de golfslag der geschiedenis, denk ik. Gelukkig heb ik de foto's nog, en de verhalen, in mijn hoofd.