Sinds deze week is het in de straat van mijn ouderlijk huis (meer nog: in de hele wijk) betaald parkeren. Om te beginnen 's avonds, maar dat zal wel uitgebreid worden. In het plantsoen in het midden is zelfs een parkeergarage voorzien, te bouwen in 2015. Dat is ook wel nodig, de straat heeft 3 woonlagen en geen andere parkeermogelijkheid dan de stoep. De huizen zijn 5 meter breed. De auto's van de bewoners passen daardoor niet. Ook daarom ga ik eigenlijk altijd met de trein als ik mijn moeder bezoek.
Toen wij daar kwamen wonen, eind jaren '50, ik was nog een kleuter, had in ons blok alleen meneer Van D. een auto, en mijn vader een motor. Verder was de straat leeg. Meneer Van D. werkte bij de recherche, had zoals gezegd een auto, maar kon eigenlijk niet rijden. In ieder geval kon hij niet parkeren. Wij woonden op de eerste verdieping en Van D. woonde schuin beneden ons, op de begane grond. Als hij uit zijn werk thuis kwam werd de auto altijd nauwkeurig recht voor de deur geparkeerd, met het rechter voorwiel precies bij een daar aanwezige afvoerput in de stoep. De echtgenote kwam vaak naar buiten om nadere aanwijzingen te geven. Naar voren, naar voren, iets naar achteren, nog iets, stop, iets terug, stop! Na een paar jaar waren er wat meer auto's gekomen en dan was de ideale parkeerplek wel eens niet beschikbaar. Dan maar erachter of ervoor, totdat de boosdoener vertrokken was, dan werd de auto alsnog een meter of zo verplaatst, met het wiel netjes bij de put. Daarna werd de auto in een hoes ingepakt, en in de winter werd onder de motorkap een dekentje op de motor gelegd. Mijn vader kon niet goed tegen dat knullige geparkeer en gepriegel. Op een dag (ik denk dat ik 7 of 8 was) zag hij Van D. aan de overkant aan komen rijden. Terwijl Van D. om het plantsoen heen reed, in de (zeker naar huidige begrippen) vrijwel lege straat, pakte mijn vader twee klaar liggende badmintonrackets en liep snel naar beneden. Hij posteerde zich midden in de straat en stak de rackets omhoog, en als een vliegtuigmarshaller gaf hij zwaaiend en gebarend 'aanwijzingen' aan Van D. hoe de auto naar de gewenste parkeerplek te taxiën. Het is daarna tussen mijn ouders en het echtpaar Van D. nooit meer echt goed gekomen.
Het putje in 2014.
