Hideous (wo)men

Avondje theater. Een ronddraaiend toneel, verdeeld in drie ruimtes. Daarin de actrices, die we niet echt zien of horen doordat ze maskers dragen en teksten, uit wat een een Amerikaanse soap lijkt, playbacken. Op de tv speelt een Japanse tekenfilm. Ze beelden een leeg leven uit, van mensen die geen relaties met elkaar lijken te hebben en die hun identiteit ontlenen aan wat ze op tv zien. Een weinig vrolijk stemmende kijk op de moderne mens, een commentaar van de makers op de steeds dominantere beeldcultuur. Om de afgestompte zinnen te prikkelen wordt het extremer en extremer. Via het filmen van kots, moord, masturbatiescènes, eindigt het met een lange, behoorlijk indringende scène waarin de actrices 'danig in de weer zijn' met hun geslacht, bloed, onbenoemde brokjes en stukjes en andere uitscheidingen.

Na afloop was er een nazit met twee van de actrices, met nootjes, wijn en bitterballen. Dat vond ik dan ook wel weer apart. Het stuk is na vandaag nog drie keer te zien. Not for the faint of heart.