Deze week deed ik een oproep op Radio West voor oud-klasgenoten. Via via kreeg ik naar aanleiding hiervan ook het telefoonnummer van I. Ik was wat beducht om hem op te bellen, want in mijn herinnering was I. een beetje een buitenbeentje. De meeste van de klasgenoten groeiden op in arbeidersgezinnen en hadden het dus bepaald niet rijk, maar bij I. was het nog een slagje armer. Zijn vader dronk en mishandelde het gezin. I. had ook een lichamelijk ongemak, zijn benen waren niet even lang, waardoor hij aangepaste schoenen droeg. Kortom, hij viel er een beetje buiten, werd af en toe ook gepest. In de vijfde klas verdween hij bovendien uit het zicht, doordat het gezin naar een ander adres verhuisde. Ik wist niet wat te verwachten, en kon mij goed indenken dat I. geen behoefte meer zou hebben om aan een reünie mee te doen.
Het telefoongesprek verliep echter volledig anders. I. was razend enthousiast, haalde allerlei oude herinneringen op, vertelde vrijuit over zijn familieachtergrond en hoe men daaraan uiteindelijk had weten te ontsnappen. I. is van dezelfde leeftijd als ik, is naar eigen zeggen zeer gelukkig en straalde dat ook voor 150% uit. Het liefst zou hij in de auto stappen en naar me toe komen, maar we wonen 200 kilometer uit elkaar. Na het telefoongesprek was ik vrolijk en vol goede moed. Ik leerde ook wat: in 42 jaar kan heel wat gebeuren, in dit geval was het een zeer positieve verandering.
