Foto: Barrie Hullegie, 'geleend' van internet.
Hier verheugde ik mij al een tijdje op. Een nieuwe uitvoering van De revisor, van Gogol, door het Nationale Toneel. Een paar jaar geleden zag ik het ook al. Maar dit was een nieuwe, grondige bewerking. Het verhaal ('Er is een revisor onderweg, hij reist incognito', en de daaruit volgende misverstanden) is hetzelfde, maar speelt zich nu af in 2016, in Nederland, 'in de regio'. Een door en door corrupt en verrot gemeentebestuur vreest de inspectie door de revisor, maar het is (persoonsverwisseling) een mislukt theatermaker. Die blijkt ook gevoelig voor de hem aangeboden extra'tjes. Macht corrumpeert. Alleen de verbeelding (kunst en religie) is in staat de mens te bevrijden van deze oerdrift. Mensen, in Godsnaam, laten we samen zingen. Wie weet helpt 't. Ge-wel-dig.
Enfin, wat zit ik het toch een beetje gebrekkig in drie zinnen na te vertellen. Ga zelf kijken. Ik heb mij bijna 3 uur vermaakt, en in Gogol's spiegel gekeken. Het is een volle bak, er zijn 13 spelers, 16 rollen, en dan tel ik de 'bezorgde burgers' nog niet mee. Zonder de anderen tekort te willen doen, ik heb erg genoten van en gelachen om Joris Smit, Mark Rietman, Stefan de Walle en Jaap Spijkers.
Het decor is ook mooi: een soort kooi met in- en uitschuifbare traliewanden, met 66.140 ledlampjes. Zesenzestigduizendhonderdveertig. Ik bedoel: mijn kerstboom heeft er 50, en dat is al een gedoetje.
Gaat dat zien!
