Welja, dit kan er ook nog wel bij, een nieuwe cd van Ringo Starr. Ringo is een aparte categorie. De liedjes zijn vrolijke niemendallen. Zou het niet Ringo zijn, ik zou ze niet willen hebben. Echt goed zingen kan de man niet, al heeft zijn stem voor Beatlesfans een zekere nostalgische kwaliteit. Maar zet Ringo achter een drumstel en je weet: Ringo is cool, the super dude of backbeat.
Dit is zijn 17e soloplaat lees ik, maar ik had het ook geloofd als er had gestaan dat het zijn 27e was. Oude vrienden Joe Walsh, Dave Stewart en Van Dyke Parks zijn weer van de partij. Er staan een paar leuke nummertjes op, en een paar weggooiers, twee remakes van oude nummers en een heus Beatles-sample, uit Glass Onion. Lekker kort, 29 minuten. Bonus: dvd'tje met een interview over inspiratie voor dit album. Is het goed? Nah, niet echt, maar op een of andere manier word ik van dit plaatje niet zo somber als van de laatste Mccartney. You'll be samba to me!
