Vroeger dacht ik (kort gezegd) dat we 'de wereld konden uitrekenen'. Ik ben daar steeds minder van overtuigd, al helemaal als Robbert Dijkgraaf parmantig op tv komt om zulks te suggereren.
Misschien eindig ik wel als nihilist, zoals Maarten Koning. Gisteren las ik dit stukje weer, mij treft hier de laatste regel:
(Maarten en Hendrik fietsen samen terug van Slofstra's huwelijk.)
'Ken jij het wonder van Nicea?' vroeg hij.
'Jawel.'
Het antwoord verraste Maarten. 'Dat van die stembriefjes?'
'Ja.'
'Geloof je daarin?'
'Nee, natuurlijk niet.'
Het antwoord deed Maarten plezier. 'Beerta gelooft daarin,' zei hij met een nauwelijks bedwongen agressie.
'Dat zegt hij,' zei Hendrik sceptisch.
'Kun jij je voorstellen dat ik daar razend om werd toen hij dat zei?' Hij keek opzij.
'Nee,' zei Hendrik verbaasd. 'Waarom?'
'Omdat ik daarin dezelfde lafheid voel als in dat geloof van anderen in de wetenschap. Ik kan daar razend om worden.'
Uit: J.J. Voskuil, Het Bureau, deel 1, Meneer Beerta.
