Vandaag is het een jaar geleden dat mijn vader overleed. Raar, zo snel als de tijd soms gaat. Vannacht, tussen twaalf en half een, zo rond de tijd waarop hij toen is overleden, zat ik alleen in de kamer en dacht ik aan hem. Ik mis die man. Ik mis zijn verhalen, zijn hand en arm, zijn raad en daad. Ik mis zijn vragen en antwoorden. Ik mis zijn liefde, aandacht en betrokkenheid. Ik mis zijn stem, zijn lach, de twinkel in zijn ogen.
En toch is hij er, op een of andere manier.
Niets gaat verloren. Wat er niet meer is,
wat men niet in zijn hand kan sluiten en meedragen,
komt terug als het zelf wil, neemt wat men nu bezit.
(Frida Vogels)
