Ik heb het eerste deel van de Reve-biografie uit. Ik denk: een must voor elke Reve-fan. Het boek staat vol interessante details uit Reve's leven. Het ouderlijk gezin, school, broer Karel, de oorlog, de vrienden, zijn huwelijk met Hanny Michaelis, de schrijverij, de Engelse periode, de ontluikende homosexualiteit, het staat er allemaal in. Dit boek eindigt in 1962, met de breuk met Wimie. Volgend jaar komen deel 2 en 3.
Even kniesoren. Ik schreef: het boek staat vol met details. Dat is leuk, maar wat daardoor ontbreekt is de lijn, de duiding van dit alles. Maar misschien is dit nog niet goed mogelijk bij de nu behandelde periode (jeugd) en is dit meer op zijn plaats als het schrijverschap tot volle wasdom is gekomen, dus deel 2 of 3.
Verder: de schrijfstijl van Nop Maas bevalt mij niet altijd even goed. Ik meen dat Maas te veel de stijl van terloops doorvertellen van wat hij nu weer gehoord heeft, hanteert.
Ik sla het boek open om een voorbeeld te vinden. Bladzijde 254/255: De beschrijving van Hanny Michaelis' bezoek aan huize Van Het Reve is kennelijk genoteerd aan de hand van Michaelis' herinnering, naar mijn smaak blijft Maas hier te dicht bij zijn notities. Ik vind dan een zin als bovenaan blz 255 wat knullig: "Ze voelde zich niet op haar gemak; [...]" Ik heb het gevoel dat dit wat te snel 'doorverteld' is, niet sterk. Dit komt veel voor in het boek, maakt het voor mij soms wat moeizaam om te lezen, jammer.
Ook jammer is dat Maas citaten uit Reve's werk in noten vaak verantwoordt met referentie aan vindplaatsen in het Verzameld Werk, voor mij was het duidelijker geweest als dat gedaan was aan de hand van de oorspronkelijke titels (De avonden, Werther Nieland, enz.)
