De twee laatste bundels van Hans Warren, oorspronkelijk uit 1986 en 2001, die ik lees in Verzamelde gedichten uit 2002.
Tijd bevat gedichten met het klassieke Warren-thema, het verstrijken van de tijd. Er wordt volop teruggekeken, herinnerd, maar ook vooruitgekeken. Een mooie cyclus aan Warrens partner Mario Molegraaf, waarin ik autobiografische elementen herken die ik ook in Geheim Dagboek ben tegengekomen.
Een stip op de wereldkaart is de laatste poëziebundel die Warren bij leven publiceerde, vlak voor zijn dood. Er staan mooie gedichten in, geïnspireerd op kunst en antiek in Warrens bezit, waaronder een laatste gedicht over Sibylle, bij een chamotte kop van haar door Jan Wolkers. Die kunstgedichten zouden naar mijn smaak zoveel beter tot hun recht komen vergezeld van een afbeelding. Ik schreef daar al eerder over. De bundel bevat verder een aantal eerder verspreid gepubliceerde gedichten.
