Afgelopen zaterdag gingen we naar een groot feest, gegeven door een van mijn studievrienden. Het was erg leuk, er was ook een leuke club oud-studiegenoten, bijeengedreven aan de "Delfteriken-tafel", niet te ver van de biertap. Gezellig, gezellig. Hoewel: een van de vrienden, met wie ik jaren in een studentenhuis heb samengewoond (ik noem hem: Wim) maakte een wat teruggetrokken indruk. Onthutst was ik dan ook toen ik op maandag een rouwkaart van hem ontving betreffende zijn broer Peter, die vrijdag was overleden.
Vanavond woonde ik de afscheidsviering bij, die werd gehouden in de woon- en werkgemeenschap voor mensen met een verstandelijke handicap, waarin Peter was opgenomen. Deze was prachtig gelegen, midden in de Beemster. Het was een bijzondere viering, waarin plaats was voor katholieke (de traditie van de familie) zowel als voor antroposofische (kenmerk van de zorginstelling) elementen. Er waren verhalen, gedichten, er was mooie muziek, onder andere een uitvoering op viool van de Sarabande uit Bach's Cello Suite No. 1. Medebewoners werden er ook bij betrokken, zij verzorgden een klankspel met gongs en zongen onbekommerd mee met With a little help from my friends. Ik ook.
Ik ging er naar toe voor mijn vriend Wim. Hoewel we elkaar al 34 jaar kennen, was deze kant van zijn leven mij eigenlijk grotendeels onbekend. Wim vertelde mij dat hij die zaterdag even niet aan zijn broer wilde denken. Even 'wat lucht' wilde hebben. Begrijpelijk. Maar, wat praten we toch vaak over onbelangrijke dingen. Wat kennen we elkaar toch slecht!
Na de viering werd de kist door de familie de aula uitgedragen, naar de auto, onder begeleiding van de gongs. Er scheen een avondzon. Op een grasje aan de zijkant stond een medebewoonster, een vrouw van ongeveer 40 jaar. Zij had waarschijnlijk geen benul van wat er gaande was, en ging volledig op in haar diabolo-spel.
