Maarten dronk zijn kopje leeg, vouwde de krant op en wilde opstaan.
'Wat ga je doen?' vroeg Nicolien. 'Je gaat op je vrije zaterdag niet voor dat rot-Bureau werken, toch?'
Maarten aarzelde een moment. 'Ik dacht, ik ga even achter de pc' antwoordde hij, zijn gezicht in een zenuwachtige grimas vertrekkend. 'De namensite van Het Bureau is nu on-line.'
'Het is toch niet waar', zei Nicolien met overslaande stem. 'Het is toch niet waar. Ik denk dat we een gezellige ochtend samen hebben, maar jij moet weer zo nodig achter de pc voor dat rot-Bureau van je. Namen-site! Hoe durf je. Hoe durf je.'
Haar gezicht was wit van woede. Ze wachtte op een verklaring.
'Ik dacht, misschien is het wel leuk even onze namen op te zoeken, om te zien hoe vaak en waar ze door de jaren heen gebruikt zijn' probeerde Maarten.
Zijn armen zakten moedeloos langs zijn lichaam.
'Onze namen opzoeken? Jij wilt onze namen opzoeken op die rotcomputer, op die rot-site van dat rotbureau? Wat verbeeld jij je wel? Wat een belachelijke onzin. Dat deden we vroeger toch ook niet. Hoe vaak en waar ze door de jaren heen gebruikt zijn. Je bent wel een enorme patser geworden. Mijn man is een patser geworden. Ik wil met dat Bureau van jou niets te maken hebben. Je zorgt maar dat mijn naam er uit gehaald wordt. Meteen. Heb je dat begrepen?'
Woedend stond Nicolien op, pakte de koffiekopjes van het tafeltje, liep naar de keuken en sloeg de deur met een klap achter zich dicht.
Zuchtend ging Maarten achter de pc zitten. Hij tikte in: http://www.meertens.knaw.nl/nvb/
