Laten we wel wezen, zonder The Beatles was Tony Sheridan al lang vergeten. Nu is hij een (belangrijke) voetnoot in hun geschiedenis. Eind jaren '50 was hij in Engeland bekend van zijn regelmatige optredens in het tv-programma Oh Boy! Hij was de eerste die op tv tegelijk elektrische gitaar speelde en zong. Een sensatie. John, Paul en George keken elke week. Zoals veel artiesten vertrok hij in 1960 naar Hamburg en ontmoette daar de volslagen onbekende Beatles. Ze speelden samen in Hamburg, van 1960 tot 1962. John Lennon kopieerde zijn kick-ass houding tijdens optredens (voeten iets uit elkaar, gitaar hoog tegen de borst) van hem. In 1961 hoorde Bert Kaempfert (jawel: DE Bert Kaempfert) ze in de Top Ten Club en bood Tony en The Beatles een 1-jarig contract aan. Tony Sheridan zong, met The Beatles (nog zonder Ringo Starr, maar met Pete Best achter de drums) als begeleidingsgroep. Ze namen (de geleerden zijn het niet helemaal eens over aantal en data) gedurende een aantal sessies 8 nummers op. Het nummer My Bonnie van Tony Sheridan and The Beat Brothers kwam uit op single bij Polydor en haalde in oktober 1961 de 5e plaats van de Duitse Hit Parade.
(de plaatjes in dit filmpje zijn onzin, natuurlijk)
In Liverpool ontstond vraag naar dit eerste commerciële single'tje uit Duitsland waar lokale helden The Beatles (zij het onder een andere naam) op meespeelden. Platenhandelaar Brian Epstein raakte geïnteresseerd, ging eind 1961 eens luisteren in The Cavern, werd hun manager en bezorgde ze (met veel moeite) een platencontract bij EMI. The rest is history.
Na de doorbraak van The Beatles in 1963-64 heeft Polydor deze 8 nummers uit hun catalogus eindeloos gerecycled, meestal aangevuld met andere Tony Sheridan-nummers en altijd met de naam van The Beatles prominent op de lp-hoes. Voor de completisten is er nu een 50th Anniversary Edition, met van die 8 nummers alle in de Polydorarchieven beschikbare mono- en stereoversies, medley edits, Amerikaanse mixen en nummers met overdubbed zang. In totaal uitgewalst tot 34 nummers.
Terug naar Tony. Tony is in Hamburg blijven hangen, nam meerdere singles en lp's op (de laatste in 2004) en werd een veelgeziene gast op Beatlesconventies. Ik heb 'm twee keer zien optreden, als oude rocker. En ik heb een cd'tje van hem, waarvan de oorspronkelijke lp verscheen begin 1962. Met The Beatles heeft dit (op twee nummers na) niets te maken. Ga ik nu maar eens draaien.
Hier als bonus een vrijwel gelijke foto, genomen door Astrid Kirchherr. Rechts staat Stuart Sutcliffe.
