Ben jij een muzieklezer?
Als ik lees, dan heb ik meestal geen muziek en in ieder geval geen radiogepraat op staan. Dat leidt af. Ik lees het beste bij volledige concentratie. Diffuus gepraat in een treincoupe gaat ook nog wel. Maar liever: stil. De rest van het huis weg of al naar bed. Er zijn drie uitzonderingen die deze regel bevestigen. Vraag niet waarom, maar ik kan wel lezen bij: Frederic Chopin - Nocturnes, door Daniel Barenboim, mooie verstilde muziek die U ook wel kent, Robert Johnson - The Complete Recordings, jaren '20 blues uit de Mississipidelta, en Jacques Brel - Mijn vlakke land, een verzamelcd'tje van deze reus, van wie ik overigens alles op cd heb. Die eerste, dat begrijp ik nog wel, stille muziek, maar die andere twee? En waarom dan de andere platen van Brel bijv. weer niet? Begrijpt U het, waarom juist deze drie plaatjes, laat het mij dan weten.
Lezen over muziek, dat doe ik weer wel. Het afgelopen jaar bijvoorbeeld Life, FAB en The John Lennon Letters.
De laatste twee titels houden natuurlijk verband met mijn grote hobby en passie: The Beatles. Maar daar is weer zoveel over geschreven dat dat niet bij te houden valt. En verder is het niet allemaal even geweldig. Ik lees dat ook lang niet allemaal. DE standaard hier zijn de boeken van Mark Lewisohn. Ik heb er een aantal, twee titels die ik nog steeds ter hand neem zijn The Complete Beatles Recording Sessions, met gedetailleerde beschrijvingen van alle EMI opnamesessies, en The Complete Beatles Chronicle, met beschrijvingen van dag tot dag van plaatopnames, optredens, radioshows, filmopnames.
Ik kijk nu uit naar het verschijnen van het eerste deel van de Beatles-biografie van Lewisohn in augustus, waar hij 8 jaar (!) aan gewerkt heeft. Het moeten drie delen worden....
Zegt U nu: ja maar, alle plaatopnames, of drie dikke delen, dat is me allemaal teveel, noem eens twee boeken over dat groepje die je MOET lezen? Dan zeg ik: lees de geautoriseerde (dus van schandalen en onprettigheden ontdane, maar toch boeiende) biografie The Beatles, door Hunter Davies en het relatief onbekende Love Me Do!: The Beatles Progress van Michael Braun. John Lennon himself vond dat laatste het eerlijkste, beste Beatle-boek over het begin van Beatlemania. 'Nuff said.
#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op eerdere vragen.
