While My Guitar Gently Weeps..., Een ode aan George Harrison, The Beatles en de muziek van de jaren '60, '70, '80 door Harry Sacksioni, daar wilde ik wel bij zijn. Oorspronkelijk inderdaad begonnen als een ode aan Harrison, bij gelegenheid van diens 10e sterfdag, is het in het tweede seizoen (nog steeds volle zalen, ook gisteren, ik kon een week of twee geleden nog maar net een kaartje kopen) breder van opzet geworden.
Ik vond het meesterlijk. Sacksioni weet op een of andere manier alle partijen tegelijk op een gitaar te spelen. Een spectaculair voorbeeld gisteren was een nummer van The Shadows, ik dacht Shazam, waar baslijn, ritme- en solopartijen tegelijk werden gespeeld.
Meestal vind ik interpretaties door anderen van Beatlesmuziek maar niks, maar hier zaten erg goede stukken tussen.
Het mooist was dat misschien wat minder bekende meesterwerk van John Lennon, In My Life. Rustig, verstild gespeeld, met mooie flageoletten. Brok in keel. En gelukkig ontbrak ook Harry's eigen Meta Sequoia niet.
Puntje van kritiek: Sacksioni vertelde tussen de nummers een en ander over de achtergronden van de gespeelde nummers, de anekdotes over de Beatles waren volgens mij helaas niet altijd even accuraat. Maar dat mocht mijn pret niet echt drukken. Een mooie muziekavond.
