̶K̶l̶a̶a̶r̶ An unexpected party

Vandaag was mijn laatste officiële werkdag, na meer dan 36 jaar bij Hoogovens, Corus en Tata Steel. Zoals zovelen werkte ik de laatste maanden thuis. Vorige week was ik een dag terug op mijn werkplek, om alles op te ruimen.



Vandaag had ik nog twee Teams-bijeenkomsten. Verder: een formulier digitaal getekend, de uren geboekt, een bericht aan de secretaresse dat ik vanaf nu vakantiedagen opneem, tot later dit jaar het echte pensioen ingaat. Een afscheidsmail aan collega's. Een out-of-office bericht ingesteld. De pc afgesloten.



Dat was het dan. Klaar.

DAT DACHT IK TENMINSTE ...

Om half drie begon een Teams-vergadering met leden van mijn kennisgroep, een 'virtueel kopje thee/koffie', om 'wat bij te kletsen en afscheid te nemen'. We babbelden wat, ik grapte dat ik het belangrijkste al gedaan had: de uren geboekt. En ineens kwam er een collega bij die ik een half uur eerder al apart aan de lijn had gehad, om gedag te zeggen. Ik meende al te horen dat hij in de auto zat. En nu stond hij, zo te zien, in mijn straat. IN MIJN STRAAT! En nog een collega! En nog een. Mijn voorziene babbelafscheidje werd KEIHARD GECRASHT. Ik liet de drie collega's binnen, en vanaf anderhalve meter kreeg ik de instructies. USB-stick in de pc, scherm delen met de vergadering, geluid AAN en op PLAY drukken. Alles aan mijn kant werd nog eens extra gefilmd en (vrees ik) ook live gestreamd naar wie weet waarnaartoe.

Een video van een half uur, met persoonlijke boodschappen van collega's, van vroeger en nu, met oude en nieuwe beelden. En om een of andere reden veel Beatlesmuziek. Ik vond het geweldig, maar ging emotioneel ook helemaal onderuit. Wat een verrassing. Wat een collega's. Ik heb even wat screenshots gemaakt van ze.



Dank jullie wel. Ik zou bijna spijt krijgen van mijn pensionering. Bijna.

Gehackt!

(Ik heb het hier niet over een vleesvervangend product van de Vegetarische Slager, maar over hacken: (van Dale) 'het inbreken in computersystemen, bv. om zwakke plekken daarvan aan te tonen'.)

Ze moeten van goeden huize komen om mij te hacken, dacht ik altijd. Ik installeer altijd meteen alle updates, scan regelmatig de pc op virussen en malware, gooi alle verdachte mail ongelezen weg, ik klik nergens op. Echt niet.

Zaterdag ontving ik twee appjes van een kennis.



En toen ging het mis. Als verklaring (niet: excuus) kan ik zeggen dat ik niet aandachtig genoeg was. Ik leverde net de wekelijkse boodschappen af bij mijn moeder, en privé spelen er nog een paar zaken die mij bovengemiddeld bezighouden.
Ik dacht nog wel: Hè? Die berichtjes staan in de verkeerde volgorde. Ik dacht niet: Dat is verdacht, en wat een onzin, een per Whatsapp verstuurde code heb je zelf toch ook nog? Dat dacht ik helaas allemaal niet.

Dus ik stuurde die code terug. Althans dat dacht ik. In werkelijkheid stuurde ik de verificatiecode voor mijn eigen Whatsapp naar een gehackt account. En daarmee was ook mijn account gehackt. Dat had ik niet meteen door.

De volgende dag merkte ik dat ik niet meer in mijn Whatsapp kon. Ik werd gebeld door mijn zoon die zich afvroeg waarom ik hém om 1280 euro te leen had gevraagd. Of ik niet gehackt was. Het kwartje viel. Ook de kennis van wie het bericht afkomstig leek meldde zich met de mededeling dat zijn account gehackt was geweest. Hij stuurde een link naar deze pagina in de Linda, inderdaad een blad dat ik niet altijd lees.

Ik waarschuwde meteen de gezinsleden per telefoon. Ik stapte uit de Whatsapp-groepen waar ik in zat. Ik waarschuwde de leden van de Whatsapp-groepen waar ik in zat, via sms. Ik begon ook overige contacten te waarschuwen, tot ik las dat kennelijk alleen contacten uit groepen achterhaald kunnen worden.

En toen wilde ik mijn Whatsapp terug. Ik werd geleid naar een pagina waar gesteld werd dat dit niet ging, omdat recent al een verificatiecode was gebruikt (namelijk de code die ik had 'teruggestuurd'). Ik moest 6 uur wachten (als de hackers een 2-traps verificatie hadden ingesteld, was dit 7 dagen (!) geweest.) 's avonds laat had ik weer controle over mijn eigen account. Ik heb meteen zelf die 2-traps verificatie ingesteld, zodat behalve een gegenereerde code ook een zelfbedachte pincode vereist is. Ik raad iedereen aan, dit ook te doen!

Gehackt worden, ik kan het iedereen afraden. Je voelt je machteloos. Wachten tot je er weer bij kunt. Wat voor berichten worden ondertussen in jouw naam naar wie allemaal rondgestuurd? Een inventarisatie achteraf leerde dat mijn kinderen en een paar neven en nichten benaderd waren om 'mij geld te lenen'. Dat ging in alle gevallen om bedragen tussen 1200 en 1500 euro. Gelukkig is niemand daar ingetrapt.

Dit was de dag

Thuiswerk, ik noteer het maar even, 'leuk voor later'.

Opgestaan, ontbeten, zeven uur journaal, op internet vaste rondje ochtend- en beatlenieuws gedraaid, acht uur, werklaptop open, gewerkt tot twaalf uur, lunch in de tuin, van half een tot kwart voor zes gewerkt, half uur wandelen in de buurt, samen gekookt en gegeten, acht uur journaal, achterstallige kranten bijgelezen, lesje gevolgd van de on-line cursus tuinvogels van de vogelbescherming, paar mailtjes beantwoord, vier, vijf verhalen uit isaak babel - alle verhalen gelezen, naar bed.

Dit was de dag.

Afscheid

We gaan ver terug, mijn beste vriend en ik. We kwamen gelijk aan in Delft. Het eerste jaar studeerden we beiden natuurkunde, in het tweede jaar zwaaide Kees om naar civiele techniek. We zaten bij dezelfde studentenvereniging. Uren op de sociëteit. Op maandagavond met andere vrienden bier in Locus Publicus. Mooie dagen in de Delftse Hout. Met een hele club Dallas kijken. Na de studie hielden we contact. We verhuisden, ik ging naar Beverwijk, hij naar Emmeloord. We kwamen op elkaars verjaardagen. Samen naar concerten. En meer. Een vriendschap met ijzeren tradities, zoals deze, afgelopen december nog, op zijn uitdrukkelijk verzoek.

Vanmiddag ging ik op bezoek. We spraken over deze en andere zaken. We lachten en we spraken weemoedig. Er waren tranen. Na twee uur namen we afscheid. We wisten: we zullen elkaar niet meer zien. Het gaat niet meer. Binnen misschien al een paar dagen zal mijn beste vriend sterven. We zwaaiden op een afstandje (k*t corona) naar elkaar. Dag Kees. En nog een keer, buiten. Dag Kees! En nog een keer, vanuit de wegrijdende auto. Dag, lieve Kees.



Naschrift: Een dag later is Kees overleden.

Het volgende nummer is ...

Een grappig fenomeen: je draait een plaat en kort voordat een nummer afgelopen is, weet je wat het volgende zal zijn. Je weet het niet aan het begin van het nummer, of voordat je de plaat opzet. En soms gaat het mis, vooral als je een verzamel-lp draait. Dan verwacht je een nummer van de 'gewone' lp (als je die hebt).

Momenteel werk ik, zoals veel mensen, thuis. Ik zet cd'tjes op, als arbeidsvitaminen. Vandaag The Beatles: 1962 - 1966 en 1967 - 1970, de rode en blauwe dubbel-lp's. Achterelkaar, van Love Me Do tot en met The Long And Winding Road. Een paar keer zetten mijn hersenen mij op het verkeerde been. A Hard Day's Night, dan komt hierna I Should Have Known Better. O nee, hier And I Love Her! Back In The USSR, dan volgt Dear Prudence. O nee, hier While My Guitar Gently Weeps! Dat soort dingen.

Ik had twee opmerkelijke verwachtingen. Get Back is het laatste nummer van Let It Be, er is geen 'volgend nummer'. Maar mijn hersens zeiden: Glass Onion. Natuurlijk, op Love, het soundtrack-remix-mash-up album uit 2006 bij de gelijknamige Cirque du Soleil-voorstelling staan die na elkaar. Grappig.
De opmerkelijkste verwachting: Na No Reply verwachtten mijn hersens ineens: I'll Be Back. Waar komt dat nou weer vandaan? Welnu:



De Stars on 45 Medley. Ik heb het plaatje niet, ook nooit gehad, maar wel een miljoen keer gehoord, zoals iedereen die begin jaren 80 wel eens de radio aanzette. Wonderlijk dat het ineens weer boven kwam drijven.

P.S.: Bovenstaande volgordes moest ik toch even opzoeken, zoals gezegd: het werkt alleen kort voor het einde van een nummer, niet 's avonds bij het schrijven van een blogje.

Er is zoveel interessants en aardigs te vinden op internet

Via Twitter werd ik geattendeerd op het Wageningen University & Research - Geoportal. Een boeiende pagina, waar je al zoekend en manoeuvrerend luchtfoto's van een groot deel van Nederland kunt vinden, die de RAF in de Tweede Wereldoorlog heeft gemaakt. Ik ging op zoek naar een luchtfoto van Den Haag Laakkwartier, waar mijn (latere) ouderlijk huis staat.
Dit is 'm, volgens de bijbehorende gegevens is deze gemaakt op 30 november 1944.



Laakkwartier was toen nog een relatief nieuwe buurt, een groot deel van de op de foto zichtbare straten dateert uit de eerste helft van de jaren 30. Het stratenplan is in dit deel van de stad tot in 2020 vrijwel hetzelfde gebleven. De blauwe punt geeft de positie van het vliegtuig aan op moment van de foto, rode punten zijn posities bij eerdere en latere foto's. Zo te zien waren boven dit deel van de stad twee vluchten.
Het aardige is dat je nog eens flink kunt inzoomen, om van wat dichterbij te kijken.



Wat opvalt zijn de lege straten. Er waren in die tijd minder auto's, bij ons in de staat wellicht geen een, eind jaren 50 was er in ons blok maar een auto, van meneer Van D. Op de foto is volgens mij ook niemand zichtbaar. Iedereen zal naar binnen gevlucht zijn wegens luchtalarm.
Op de RAF-foto's zijn ook schaduwen zichtbaar. Ik vroeg me af of hiermee geschat kon worden hoe laat de foto gemaakt is. Ik nam een duidelijke, scherpe schaduw (voor de preciezen: vanaf hoek Linnaeusstraat met Jan van der Heijdenstraat) en trok er een rechte lijn langs, verlengd voor de duidelijkheid.

Op de site van Meteo Gouda kan voor willekeurige plaatsen en datum-tijden de stand van de zon en de richting van schaduw worden bepaald. Ik deed dit voor dezelfde plek in Laakkwartier, datum 30 november 1944, en veranderde met een schuifje bovenin het tijdstip, tot de richting van de berekende schaduw zo goed als mogelijk overeenkwam met de schaduw op de foto. De foto is om (ongeveer) 14.35 uur gemaakt. (De oriëntatie van de foto en het kaartje van Meteo is niet helemaal hetzelfde, ik ben zo goed als mogelijk afgegaan op de bebouwing.)

Ik las Het oorlogsdagboek van Dr. G. Italie

Ik las Het oorlogsdagboek van Dr. G. Italie. Het eigenlijke dagboek loopt van 1936 tot 1951, in deze publicatie staan de oorlogsjaren 1940 - 1945. Ik heb het al een tijd in bezit, maar las tot nu toe al bladerend her en der losse fragmenten. Nu las ik het helemaal, van begin tot eind. Ik moet bekennen dat ik het eigenlijk aanschafte voornamelijk omdat Italie leraar was op het Tweede Stedelijk Gymnasium, later het Maerlant-Lyceum, een school die ik (jaren later) ook bezocht. Ik kwam nog wat namen tegen, die in mijn tijd kennelijk nog 'in het geheugen van de school' zaten. Hille, Portengen, Van Dam. Mevrouw Van Veen-Noordegraaf gaf zelfs nog les, in ieder geval eerste helft jaren 70. Maar dat is maar een relatief kort stuk van het boek, joden in overheidsdienst werden eind 1940 al ontslagen.
Op 28 november 1940 noteerde Italie: Ontslagen! D.w.z. het briefje is nog niet in mijn bezit, maar Hoving deelde mij mede, dat het onderweg is en dus heb ik na de laatste lessen vanmiddag afscheid van Hoving genomen en met stille trom het gymnasium, waar ik ruim 20 jaar gewerkt heb, verlaten. Er is nog geen vervanger voor mij.
Dat laatste zinnetje illustreert naar mijn idee een van de kenmerken van Italie's persoonlijkheid. Leraar. Voor hem hield dat niet op bij zijn ontslag.

Het héle dagboek is interessant en relevant. Het is de geschiedenis van '40-'45 op micro-niveau. De steeds verdergaande inperkingen van rechten van joden. De onteigeningen. De transporten. Het leven in de kampen. Een aantal zaken wist ik nog niet zo in detail. Het is ook een beschrijving het leven van een orthodox-joods gezin. Boeiend is het, te lezen hoe Italie zich min of meer staande weet te houden, naar mijn idee door zo goed en kwaad als het ging vast te blijven houden aan zijn geloofsovertuiging en de daarbij horende rituelen, en door het lesgeven, na zijn ontslag aan het Tweede Stedelijk Gymnasium eerst aan het Joodsch Lyceum in Den Haag, later in de kampen in Barneveld, Westerbork en Theresienstadt. Heel bijzonder. Ook het verloop van de oorlog werd zo goed en kwaad als dat kon gevolgd, vaak werd (helaas ten onrechte) op een spoedig einde gehoopt. Veel werd ook gedacht aan het onzekere lot van oudste zoon Paul, die in 1942 in België was opgepakt tijdens een poging om Zwitserland te bereiken. Pas op 30 april 1945 is elk sprankje hoop weg en realiseert Italie zich ten volle dat zijn zoon niet terug zal komen.
Italie overleefde de oorlog, maar was moe en gedeprimeerd. In 1942 was zijn oudste zoon in Auschwitz omgekomen, zijn dochter raakte in Westerbork besmet met het poliovirus, en de jongste zoon raakte geestelijk steeds verder van hem verwijderd door afstand te nemen van de joodse orthodoxie, voor Italie de allesbepalende levensvisie.

Na de oorlog kwam Italie terug op (inmiddels) het Maerlant-Lyceum, begin 1946 werkte hij een paar maanden aan de universiteit in Berkeley aan een Euripides-lexicon, een al voor de oorlog begonnen project. Hij gaf daarna nog tien jaar les op het Maerlant en publiceerde meerdere boeken over de grote Griekse tragedie-schrijvers. Italie overleed in 1956. In het jubileumboek De eeuw van het Maerlant 1917-2017 is een hoofdstuk aan Gabriel Italie gewijd.