We gaan ver terug, mijn beste vriend en ik. We kwamen gelijk aan in Delft. Het eerste jaar studeerden we beiden natuurkunde, in het tweede jaar zwaaide Kees om naar civiele techniek. We zaten bij dezelfde studentenvereniging. Uren op de sociëteit. Op maandagavond met andere vrienden bier in Locus Publicus. Mooie dagen in de Delftse Hout. Met een hele club Dallas kijken. Na de studie hielden we contact. We verhuisden, ik ging naar Beverwijk, hij naar Emmeloord. We kwamen op elkaars verjaardagen. Samen naar concerten. En meer. Een vriendschap met ijzeren tradities, zoals
deze, afgelopen december nog, op zijn uitdrukkelijk verzoek.
Vanmiddag ging ik op bezoek. We spraken over deze en andere zaken. We lachten en we spraken weemoedig. Er waren tranen. Na twee uur namen we afscheid. We wisten: we zullen elkaar niet meer zien. Het gaat niet meer. Binnen misschien al een paar dagen zal mijn beste vriend sterven. We zwaaiden op een afstandje (k*t corona) naar elkaar. Dag Kees. En nog een keer, buiten. Dag Kees! En nog een keer, vanuit de wegrijdende auto. Dag, lieve Kees.
Naschrift: Een dag later is Kees overleden.
