Een grappig fenomeen: je draait een plaat en kort voordat een nummer afgelopen is, weet je wat het volgende zal zijn. Je weet het niet aan het begin van het nummer, of voordat je de plaat opzet. En soms gaat het mis, vooral als je een verzamel-lp draait. Dan verwacht je een nummer van de 'gewone' lp (als je die hebt).
Momenteel werk ik, zoals veel mensen, thuis. Ik zet cd'tjes op, als arbeidsvitaminen. Vandaag The Beatles: 1962 - 1966 en 1967 - 1970, de rode en blauwe dubbel-lp's. Achterelkaar, van Love Me Do tot en met The Long And Winding Road. Een paar keer zetten mijn hersenen mij op het verkeerde been. A Hard Day's Night, dan komt hierna I Should Have Known Better. O nee, hier And I Love Her! Back In The USSR, dan volgt Dear Prudence. O nee, hier While My Guitar Gently Weeps! Dat soort dingen.
Ik had twee opmerkelijke verwachtingen. Get Back is het laatste nummer van Let It Be, er is geen 'volgend nummer'. Maar mijn hersens zeiden: Glass Onion. Natuurlijk, op Love, het soundtrack-remix-mash-up album uit 2006 bij de gelijknamige Cirque du Soleil-voorstelling staan die na elkaar. Grappig.
De opmerkelijkste verwachting: Na No Reply verwachtten mijn hersens ineens: I'll Be Back. Waar komt dat nou weer vandaan? Welnu:
De Stars on 45 Medley. Ik heb het plaatje niet, ook nooit gehad, maar wel een miljoen keer gehoord, zoals iedereen die begin jaren 80 wel eens de radio aanzette. Wonderlijk dat het ineens weer boven kwam drijven.
P.S.: Bovenstaande volgordes moest ik toch even opzoeken, zoals gezegd: het werkt alleen kort voor het einde van een nummer, niet 's avonds bij het schrijven van een blogje.
