Deze hadden we nog tegoed, want eerder was de voorstelling afgelast wegens een hernia van Porgy Franssen. De voorstellingen van Orkater zijn altijd bijzonder. In deze voorstelling Pierre Bokma en Porgy Franssen op 1 toneel! Beide spelers zie ik graag, dit was de eerste kans om ze samen te zien. Bokma als verwarde schrijver, carrière voorbij, een psychologisch snel afbrokkelende verwarde man, emotioneel, vuile kleren, met gaten in de herinnering, die van moord verdacht wordt, Franssen als een nauwkeurig argumenterende en sprekende, beheerste Adriaan van Dis-achtige commissaris van politie, in control, ook nog eens een groot fan van de schrijver. Ik vond het mooi gespeeld, deze twee tegenpolen. Heeft de schrijver de moord gepleegd? Hij kan het zich niet herinneren, de situatie wordt steeds verwarder. Aan de hand van citaten uit het werk van de schrijver wordt deze door de commissaris in het nauw gedreven. Het decor was groot en imposant. Beton, een onbereikbare liftdeur, niet-werkende telefoons, stoeltjes als in een wachtruimte. Ontsnapping onmogelijk. Persoonlijk puntje: zoals gebruikelijk bij Orkater was er ook muziek, in dit geval maar liefst 8 cello's, die als het ware de geestestoestand van de spelers met muziek illustreerden. Voor mij was de tekst daardoor af en toe niet geheel goed verstaanbaar. Maar dat kan ook aan mijn oorpiep liggen. Of juist de bedoeling zijn geweest.
