Ik las dit boek naar aanleiding van dit interview in VPRO Boeken. Dit is ongeveer de tegenpool van Tonio van A.F.Th. van der Heijden, ook over een dode zoon. Niet beter of slechter, maar totaal anders. Korter, poëtischer, abstracter. De vorm die Grossman kiest is bijna die van een gedicht, zo poëtisch. Het boekje is 140 bladzijden, maar is zo indringend dat ik het alleen in porties van 20, 25 bladzijden per dag kon lezen.
Ik herinner me je nog
zoals je was zonder zijn niet-zijn
- je glimlach, onschuldig, optimistisch -
en ook mezelf zonder zijn niet-zijn
herinner ik me nog.
God zij dank heb ik geen kind verloren, toch grepen regels als deze mij aan, ze deden mij denken aan mijn broer, ook al weer 26 jaar niet meer bij ons.
Uit de tijd vallen is een boek vol gedachten en observaties van mensen die hun kind hebben verloren, een boek over rouw en afwezigheid. Een mooi, fijngeschreven boek.
