Now they asked me to read a poem at the sorority sister's home
I got knocked down and my head was swimmin'
I wound up with the Dean of Women
Yippee, I'm a poet and I know it, hope I don't blow it
(Bob Dylan - I shall be free- No. 10)
Morgen wordt de Nobelprijs voor de literatuur weer toegekend. Nu Harry Mulisch is overleden wordt Bob Dylan genoemd als kanshebber. Reken er maar niet op, Dylan krijgt die prijs niet.
Begrijp me goed: ik vind Bob Dylan g e w e l d i g. Ik ben geen completist, maar heb wel een cd'tje of 25 van deze man. Samen met (wat mij betreft) Robert Johnson, Frank Sinatra, Elvis Presley, The Beatles en Prince zit hij boven op de Olympos van de popmuziek, het gekrioel van mindere goden in de diepgelegen dalen superieur overziend. Zijn carrière omspant inmiddels 50 jaar. De laatste jaren is hij kwalitatief weer goed op stoot, en vorig jaar zag ik nog een errug goed concert in Ahoy. En zijn songteksten zijn op de beste momenten ongeëvenaard. Als songteksten. Hoe graag en geïnteresseerd ik ze ook nalas en uitploos op lp-hoezen (er gaat toch niets boven lp-hoezen kijken tijdens het luisteren, helaas is dat verdwenen), het moest altijd MET de muziek erbij. De ultieme ervaring was dus weiswaar de tekst, maar dan wel gezongen met die nasale, bijtende, cynische stem van Bob, liefst met een jengelend orgeltje of een messcherpe gitaar. Popmuziek dus.
Begin jaren '70 verscheen Tarantula, een boek met allerlei teksten van Bob. Ik heb het niet, maar leende het ergens rond mijn eindexamen in de bibliotheek. Ik herinner me dat ik het vooral op mijn hoofd krabbend doornam. Ik kon er niet veel mee, en als ik het nu op internet terugzoek, kan ik er nog steeds niet veel mee.
the hospitable grave being advertised & given away in
whims & journals the housewife sits on. finding herself
financed, ruptured but never censored in & also never flush-
ing herself/ she denies her corpse the courage to crawl -
close his own door, the ability to die of bank robbery &
now catches the heels of old stars making scary movies on
her dirt & her face & not everybody can dig her now. she
is private property . . . bazookas in the nest & weapons of
ice & of weatherproof flinch & they twitter, make scars &
kill babies among lady shame good looks & her constant foe,
tom sawyer of the breakfast cereal causing all females pay-
ing no attention to this toilet massacre to be hereafter
called LONZO & must walk the streets of life forever with
lazy people having nothing to do but fight over women
. . . everybody knows by now war is caused by
money & greed & charity organizations/ the housewife is
not here. she is running for congress
Maar he! Niet getreurd! Bob is King! Luister maar eens naar The Freewheelin' Bob Dylan, Highway 61 Revisited, Blonde on Blonde, Blood on the Tracks, The Basement Tapes, Time Out of Mind, Tell Tale Signs. En nog veel meer.
Gedicht of popsong? De meester zelf zei het al in 1963:
Anything I can sing, I call a song. Anything I can't sing, I call a poem.
