Na jaren is er eindelijk weer een nieuwe roman van Jeroen Brouwers. Ik hanteer al tijden de volgende vuistregel (speciaal handig als je in de boekhandel eens niet weet wat nu weer te kopen):
Alle boeken van Jeroen Brouwers zijn goed.
Dit bleek ook nu weer. We maken kennis met een typische Bouwers-hoofdpersoon, dus iemand die ergens goed vast zit, zich dat terdege realiseert en er vervolgens niet uitkomt. Onderwerp is een bijzonder gemankeerde vader-zoonrelatie. Er valt weer veel te genieten van Brouwers' onovertroffen stijl, en het verhaal loopt weer niet goed af. In NRC werd er op gewezen dat dit boek wel eens de verbeelding kon zijn van Brouwers zelf en zijn verhouding tot zijn literaire oeuvre (de zoon). In dat geval moet ervoor gevreesd worden dat Datumloze dagen zijn laatste boek zal blijken te zijn.
P.S. Jeroen Brouwers heeft terecht de Prijs der Nederlandse Letteren geweigerd.
