Gisteren voor het eerst sinds jaren weer naar een modern ballet geweest. Dat is wel apart. Het waren drie verschillende dansen, door Scapino, naar ik begrijp wel de wereldtop op dit gebied. Voorafgaande aan de eigenlijke voorstelling was er een masterclass, waar een van de choreografen nadere toelichting gaf. Het is een bijzonder expressieve kunstvorm, die bij uitstek geschikt is om menselijk contact (of juist het gebrek daaraan of verlangen ernaar) te verbeelden. Ik zie wel de uiterste lichaamsbeheersing in deze dansen, de techniek kan ik als leek niet goed op waarde schatten. Ik keek ernaar als naar een abstract schilderij. Het is niet zo belangrijk wat het voorstelt, interessanter is wat het met mij doet. De eerste dans, GERAUM, waar de choreograaf op zoek is naar de uiterste expressiemogelijkehden van het lichaam, was naar mijn smaak erg hoekig. De twee andere dansen, QUARTET en BRAVO CHARLIE, bevielen mij beter. De dansen waren vloeiender, en voor mijn oog daardoor prettiger. Tijdens de voorstelling ging overigens wel vier keer een mobiele telefoon af. Wat is dat toch voor angst om alleen te zijn of, om met Midas Dekkers te spreken, kan dan niemand zijn of haar gesprek meer ophouden?
