John & Yoko, Power To The People

Een nieuwe archiefrelease van John Lennon, dit keer samen met Yoko Ono, als John & Yoko. 9 cd's, 3 dvd's, een boek, een poster, postkaarten, replica tickets, stickers, in een fraaie doos met (afhankelijk in welke richting je de doos bekijkt) John of Yoko.

Deze release heeft een wat moeizame totstandkoming gekend. Dat begon ongeveer hier:

Laat ik het daarom eerst hebben over de olifant in de kamer, namelijk het in de nieuwe box ontbreken van het nummer Woman Is The Nigger Of The World. Een van de beste nummers van de lp Some Time In New York City, een goeie rocksong, puike zang van John, en een scherpe tekst die je laat nadenken. John koos dit nummer als lead-single bij de release van de lp in 1972, en nam het in 1975 op in de door hem samengestelde verzamel-lp Shaved Fish. Het nummer was controversieel, zeker. MAAR DAT WAS OOK DE BEDOELING! 

John verdedigde de song meermalen, in interviews en op tv, letterlijk tot op de laatste dag, in een interview met RKO Radio, op 8 december 1980, een paar uur voor hij vermoord werd:

YOKO: [ ... ] “I mean, Woman is the Nigger of the World… ”

JOHN: “… which was pre-… that was banned, that was – Woman is the Nigger of the World – because of the word ‘nigger’. Now, I had Ebony and Jet both say they are not offended and we went down there with Dick Gregory, just in case there were any questions there. And the statement ‘woman is the nigger of the world’ was made by Yoko in 1967 or 8 to an English women’s magazine called Nova, which was a kind of Vogue, and she was on the cover and the title was ‘Woman is the Nigger of the World’. I immediately stole the title and wrote a song. It didn’t come until ’71. And, uh, there was all this hullabaloo about the word ‘nigger’ but the hullabaloo was from the white community, you know, not from the black community. ‘Cause they understood where it was comin’ from… ”

Ook bij verschillende na 1980 uitgekomen verzamel-lp's werd het nummer opgenomen, en ook live versies verschenen, op Live In New York City en Anthology. Tot 2020, bij de luxe editie van Gimme Some Truth, The Ultimate Mixes. Daar ontbreekt het nummer volgens mij voor het eerst. En nu dus weer, niet alleen de studio-versie, maar ook de twee versies van de One To One concerten die in deze archiefdoos zitten. Niet compleet. Het laat zich raden dat het te maken heeft met het N-woord. Kennelijk kan en mag dat onder geen enkele voorwaarde meer gebezigd worden. In het decembernummer van MOJO gaat Sean Lennon hierop in. Zijn verklaring:

Removing it was hard because it wasn't something I decided personally. It's something that everyone was advising. No one wanted to put it ou. I think it's an important song, but times have changed, and I'm not gonna bring more negativity to my parents than needed. 

We kunnen natuurlijk niet weten wat John nu, in 2025, hier van gevonden zou hebben. Sean Lennon (op johnlennon.com):

Whatever you think John Lennon would think today is probably not it. He was always changing his mind. He would probably surprise you because he always surprised everybody.

De muziek:

cd1, cd2, cd3 bevatten de One To One concerten, het middagconcert en het avondconcert.

John & Yoko traden op 30 augustus 1972 twee keer op in Madison Square Garden, 's middags en 's avonds. Deze optredens staan op cd2 en cd3 in deze uitgave. Behalve Woman Is The Nigger Of The World dus (bij beide concerten het 4e nummer) en (opmerkelijk) Yoko's Sisters, Oh Sisters ('s middags het 5e, en 's avonds het 3e nummer. De tekst van dit nummer lijkt mij voor iedereen niet-aanstootgevend, deze editie bevat op andere plaatsen 3 versies van dit nummer. Een verklaring zou kunnen zijn dat de cd's vol zijn. Dat klopt, maar dat geldt dan niet voor blu-ray1, waar dit ook op staat. Enfin, er is altijd wat te mopperen, ook bij John & Yoko. Voor de completisten: de live versies van WITNOTW zijn beschikbaar op John Lennon Live in New York City uit 1986 (middagconcert) en op John Lennon Anthology cd2 uit 1998 (avondconcert), en Sisters, Oh Sisters (avondconcert) staat op de VHS-video Live in New York City uit 1992 (in mono). Dat waren cd2 en cd3, op cd1 staat een 'hybrid, best of' versie. Dus van de gespeelde nummers de beste keuze uit middag- of avondconcert. Geluidstechnisch zijn deze cd's veel beter dan wat we in 1986 hoorden op John Lennon Live in New York City. Twee (vrijwel) volledige concerten en een 'best of' zal voor sommigen teveel zijn. Voor mij niet natuurlijk, daarom kocht ik deze box.

cd4 New York City bevat een 're-imagined' versie van Some Time In New York City.

WITNOTW ontbreekt dus, New York City is nu de openingstrack, en John Sinclair en Sunday Bloody Sunday hebben een 'extended version'. Deze ultimate mixen klinken, net als bij vorige bo sets, geweldig. Hier en daar is wat van de studio chatter erbij gelaten, wat eigenlijk op een cd met Raw Sudio Mixes hoort. Ik klaag niet. Voor mij zijn de hoogtepunten van deze cd New York City, Angela en Sunday, Bloody Sunday.

cd5 The Evolution Documentary laat van elk nummer horen hoe een nummer zich heeft ontwikkeltd van een (home)demo of een oefentake, via allerlei tussenstappen in de studio, met commentaar en aanwijzingen van John & Yoko voor de studiomuzikanten, naar de eindversie. In de John Lennon archiefuitgaven vind ik dit vaak (en ook nu) een heel interessante plaat. 

cd6 Studio Jam bevat losse rock 'n' roll classics en geïmproviseerde jams, tussen de reguliere takes van de plaatopname gespeeld. Ik was verrast door Jazz Freakout, John en Elephant's Memory als jazzband! Opmerkelijk is dat 9 van deze jams destijds werden verzameld en al gemixt, voor een onbekend gebleven project. Een extra lp, misschien in plaats van het wél uitgebrachte Live Jam (zie cd7, verderop)? Wie het weet mag het zeggen. Nu dan toch uitgebracht. Daarnaast ook vier Elements Mixes, in dit geval de orkestpartijen van Invisible Strings.

cd7 Live Jam heeft de nummers van (inderdaad) Live Jam, in feite een bonus-lp bij Sometime in New York City. Het zijn twee nummers (Cold Turkey en Don't Worry Kyoko) van een Unicef-optreden in Londen uit 1969, van John & Yoko/Plastic Ono Band with a cast of 1000's (o.a. George Harrison, Eric Clapton, Keith Moon, Billy Preston, Alan White, Jim Gordon, Klaus Voorman, Bobby Keys, Delaney & Bonnie, en weet ik veel wie nog meer). Deze versie klinkt veel beter dan de oorspronkelijke, duidelijker zang en bas viel mij op. Aan het eind is wel een minuutje weggeknipt, maar dat is geluid van het publiek, het optreden was al voorbij. Verder de nummers die John & Yoko deden met Frank Zappa/The Mothers of Invention, in juni 1971 als 'special guests'. Daar was nog wel wat over te doen. Overeengekomen was dat zowel Zappa als John & Yoko de nummers konden uitbrengen. Toen de nummers uitkwamen in 1972 op Live jam, was Zappa 'not amused'. John & Yoko en producer Phil Spector hadden een Zappa-compositie (King Kong) een andere naam (Jamrag) gegeven, flink wat galm op het geheel gezet en in Scumbag de zang van Mark Volman en Howard Kaylan ('Flo and Eddie') weggemixt, zodat alleen John overbleef. De mix van Zappa kwam uit in 1992, op Playground Psychotics en klinkt inderdaad heel anders. In 2022 werden de nummers opnieuw in Zappa's mix uitgebracht, op de uitgebreide 3lp editie van Fillmore East – June 1971 en tegelijkertijd op The Mothers 1971, een 8cd box. 

In deze Power To The People box klinken ook deze nummers beter, de oorspronkelijke songtitels zijn hersteld en Flo and Eddie zijn weer (enigszins) hoorbaar.

cd8 Live Jam 2 Een aantal korte (3, 4 nummers) optredens voor verschillende doelen. Helaas mis ik hier de optredens in de Dick Cavett Show, en in de Mike Douglas Show (o.a. een optreden met Chuck Berry, een van John's helden). Een aantal van deze opnamen is ook te vinden op John Lennon Anthology, en in The Complete Lost Lennon Tapes.

cd9 Home Jam Akoestische, losse versies van (meest) rock 'n' roll klassiekers Buddy Holly, Little Richard, dat werk. Maar ook een paar 'on-affe' Lennon-composities. Gone From This Place is later nog wel eens opgepakt, maar nooit afgemaakt. Jammer. Grotendeels opgenomen in september, oktober 1971 in John's kamer in St. Regis Hotel New York. De laatste vier nummers zijn samen met protestzanger Phil Ochs, grotendeels vergeten nu.

De box bevat 3 blu-ray disks, met HD Stereo, HD 5.1 Surround en Dolby Atmos mixen.

brd1 bevat de nummers van cd1 - cd3, het geluid onder het menu zijn radiocommercials van John & Yoko voor de One To One concerten.

brd2 bevat de nummers van cd4 - cd6, het geluid onder het menu zijn radiocommercials voor Sometime in New York City.

brd3 bevat de nummers van cd7 - cd9, het geluid onder het menu is een telefoongesprek tussen John en manager Allen Klein.

 

Helaas is de extra ruimte op de blu-rays niet gebruikt om ontbrekende nummers van de One To One concerten op te nemen, vooraleerst natuurlijk Yoko's Sisters, Oh Sisters. Maar Elephant's Memory speelden hun (later in 1972 verschenen ) single Liberation Special. Stevie Wonder speelde 6 nummers, hij en Roberta Flack, Melanie en Sha Na Na hadden ook solo spots. Ik (rupsje nooitgenoeg) had dat er graag ook nog bij gehad.

Voor zover ik kon nagaan bevatten de schijfjes in deze box geen 'hidden tracks', zoals het geval was bij de Mind Games box. Gelukkig maar.

 

Het boek uit de box. Ongeveer net als bij de eerdere boxen: een fraai boek, hardcover, full colour, ruim 200 bladzijden. Foto's, interviews, songteksten, herinneringen van betrokkenen, details over de bronnen en opnamen, wie speelt wat, voor elk nummer, enzovoorts en enzoverder. Ook gedetailleerde omschrijvingen van de historische gebeurtenissen die John & Yoko inspireerden. Bij vorige archiefuitgaven was er daarnaast ook nog eens een groter, los te kopen boek. Nu niet. Maar uit doorgaans betrouwbare bron verneem ik dat zo'n boek er alsnog komt, begin 2026. 

Verder nog dit:

Record Store Day Eerder dit jaar verscheen, ter gelegenheid van Record Store Day, al een 12-inch EP met vier nummers. Ik heb 'm niet, want ik doe geen vinyl meer.

 

MOJO sampler In het decembernummer van muziektijdschrift MOJO is er uitgebreide aandacht voor deze box, en bij dit nummer zit een gratis cd'tje met 9 nummers uit de box. Vijf live uitvoeringen, twee ultimate mixen, een evolution documentary en een home jam. Leuk voor de completist.

Ik kijk uit naar de volgende uitgave, Walls and Bridges, waarschijnlijk in 2027...

De platenkast van Paul McCartney

Ik kreeg dit boek afgelopen zomer voor mijn verjaardag. Een boek over de platenkast van Paul McCartney, en ik heb het met plezier gelezen.

Op de site van Paul McCartney stond (ik zie hem nu niet meer  zo 1, 2, 3) deze foto van Paul, in 2018 gemaakt door dochter Mary. 

Overigens is dit hoogstwaarschijnlijk, Yorick zegt het zelf ook, niet DE platenkast, maar EEN platenkast van Paul McCartney. De man bezit meerdere huizen, op verschillende continenten, hij zal overal een plaatje willen kunnen draaien. 

Yorick van Norden heeft deze foto (in hoge resolutie) bestudeerd, en zo'n 250 lp's op de foto geïdentificeerd. Het boek bevat eigenlijk 26 biografieën van artiesten uit deze kast. Ik heb de verhalen met plezier gelezen, en daarbij de besproken lp's geluisterd. Ik had er zelf een paar, en de rest vond ik op Spotify. Ze zijn bijzonder divers. 

Het boek is (net als Pauls platenkast) alfabetisch ingericht en begint met Fred Astaire, The Irvin Berlin Songbook. Niet echt verrassend, Paul houdt van het genre en schrijft zelf ook nummers in die trant. Denk aan When I'm Sixty-Four, of Honey Pie van The Beatles.

De volgende plaat is andere koek: Albert Ayler, Spirits. Bij deze 'piep-knor-muziek' moest ik even schakelen. Het verhaal is dat hij deze plaat rond de Sgt. Pepper-sessies tijdens een etentje enthousiast liet horen aan Beatles-producer George Martin. Ik had daar wel bij willen zijn voor George's reactie. Naar verluidt een opgetrokken wenkbrauw.

Andere, naar mijn idee opvallende platen zijn Karl Heinz Stockhausen, Gesang der Jünglinge en The Mothers of Invention, Freak Out!

Hoewel, opvallend? Bedacht moet worden dat Paul McCartney in hartje Londen woonde, en volop de avant garde in de muziek en andere kunstvormen 'opzoog', terwijl bijvoorbeeld John Lennon zich getrouwd en wel in Weybridge zat te vervelen. 

Maar in de kast staat ook meer mainstream werk, van Badfinger, The Beach Boys, Mary Hopkin en Stevie Wonder, om maar eens wat namen te noemen. 

Yorick vertelt aanstekelijk over deze artiesten, en de rol die ze in McCartney's muziek hebben gespeeld. En omgekeerd. Weer een aantal leuke beatleweetjes opgedaan.

Achterin is nog een lijst opgenomen van alle platen die Yorick wist te benoemen. Toch even extra gekeken bij John, George en Ringo. Van John alleen (samen met Yoko Ono) Double Fantasy, van George Dark Horse, Thirty Three & 1/3 en Brainwashed, van Ringo Sentimental Journey, Ringo, Ringo's Rotogravure en Ringo the 4th. Van Yoko Ono heeft Paul toch ook (minstens) een lp, Feeling The Space. Een slordige Beatlesverzameling, zeg ik. :-)

Het eeuwige vuur

Onlangs las ik Het eeuwige vuur, van Daan Dekker. Het is een geschiedenis van Hoogovens, later Corus en Tata Steel, in IJmuiden.

Ik zeg een geschiedenis, want dit verhaal kun je op vele manieren vertellen, en dat is ook gedaan. Ik heb er zelf gewerkt, en heb veel van die verhalen al gelezen, in eerdere boeken, jubileumuitgaven, en andere publicaties. Dit boek is niet technisch, en is geschreven aan de hand van verslagen en dagboeken van de eerste directieleden, gesprekken met werknemers, maar ook met omwonenden en activisten. 

De aanwezigheid van het staalbedrijf in de IJmond is niet vanzelfsprekend, en Dekker laat zien dat dit eigenlijk altijd zo geweest is. Bij de oprichting waren er al protesten, men verzette zich tegen de komst van hoogovens-installaties, vreesde voor aantasting van het duingebied.

Het boek deelt de geschiedenis op in twee delen. Van de oprichting in 1918 tot de inbedrijfstelling van de breedbandwalserijen in 1953, een periode van opbouw, oorlog en wederopbouw; en de periode daarna: expansie, fusies en uiteindelijk de overname door het Indiase Tata Steel. Misschien omdat ik in die laatste periode er zelf ook werkte vond ik juist de eerste periode het interessantst. De overwegingen om een hoogovens- en staalbedrijf te starten, de eerste bedrijfsjaren, het is geschiedenis maar wordt levendig beschreven. 

Het tweede deel is voor mij bekender terrein. Ruim 100 jaar geschiedenis in 350 bladzijden, soms worden er grote stappen genomen. Goed vind ik dat ook ruim aandacht gegeven wordt aan milieuzaken, en aan de zorgen en bezwaren van omwonenden. 

De laatste jaren is het bedrijf vaak negatief in het nieuws, zwarte sneeuw, de grootste CO2-uitstoot in Nederland. Het staat allemaal ook in dit boek. Dat is goed, en ik weet het, maar ik weet ook dat er heel veel verbeterd is, en vooral dat er hard aan gewerkt wordt om dat verder te verminderen, te verbeteren, en ik weet ook dat het ingewikkelde processen zijn die jaren vergen, jaren van onderzoek, jaren voor de implementatie. Op bladzijde 278 wordt een onderzoeksproject van (toen) Hoogovens en British Steel genoemd, waarin in EGKS-verband onderzocht wordt hoe bij het hoogovenproces kooks te vervangen door gemalen kolen. Daar heeft uw (inmiddels gepensioneerde) blogger nog aan meegewerkt, kort na indiensttreding. Nu werkt men bij Tata Steel aan heel andere processen om de productie te vergroenen. Daar is heel veel geld voor nodig, van Tata Steel en van de overheid. Juist deze week was er het bericht dat er over die overheidssteun bijna overeenstemming is bereikt. 

Ik hoop dat het lukt. En ik las het boek met aandacht en plezier.

Wolkers en zo

Onlangs verscheen, na enige jaren stilte, weer een dagboekdeel van Jan Wolkers. Het zal te maken hebben met het feit dat Wolkers in oktober 100 jaar geleden geboren werd. 1974, 1969, 1972, 1976, 1975, 1970, 1971. Die Wolkers-dagboeken verschenen tot nu toe in een door mij niet helemaal begrepen volgorde. En nu dus 1968. Ik hou wel van het wat bonkige proza van Wolkers. En ik lees graag dagboeken. Die van Wolkers zijn leuk, een mix van beeldhouwen, schilderen, schrijven, natuur en leven met Karina. Helaas is 1968 voor mij wat minder geslaagd. Wolkers had het kennelijk erg druk, bezig met opdrachten (PTT), demonstreren (Vietnam), voetbal (Ajax), schrijven (Turks Fruit) en neuken (Karina). Het dagboek is daardoor (op een paar uitzonderingen na, die gaan over problemen met zoon Eric) fragmentarisch, soms losse zinnen, zonder enig verder verband of uitwerking. Jammer, maar ik ben als liefhebber toch blij dat het er is. Voor dit najaar staat er nóg een deel gepland, 1973. Ik ben toch weer benieuwd. Daarmee is dan de periode 1968 - 1976 compleet. Maar er is meer. Of dat ooit verschijnt is wellicht vooral een commerciële afweging. In Werkkleding staat een fragment van het dagboek van 1967, en in Amstelglorie. De volkstuin van Jan Wolkers staan ook nog fragmenten uit 1977 t/m 1981. Wat mij betreft integraal uitgeven.

Gisteren was ik in Leiden in museum De Lakenhal. Daar is t/m 14 september een wat kleinere tentoonstelling Natuurlijk Wolkers - Een eeuw verwondering van een aantal 'natuurlijke werken' van Wolkers, uit de eigen collectie van het museum. 

Blikvanger was (natuurlijk) het Grote gele doek, het laatste grote schilderij dat Wolkers voltooide, en dat in het atelier stond bij zijn overlijden. Een schitterend werk, geïnspireerd door het geel van de bladeren van de tulpenboom uit Wolkers' achtertuin, die overigens weer een stekje was van de tulpenboom van Boerhaave, uit de Hortus Botanicus in Leiden. (Niet te verwarren met de tulpenboom van Boerhaave in de tuin van kasteel Oud-Poelgeest in Oegstgeest, die ook een belangrijke plek in neemt in Wolkers' leven en werk). Onno Blom schreef er een informatief boekje over, Het laatste gele blad, dat eerder verscheen maar nu in een nieuwe gelimiteerde editie beschikbaar is. 

 

Voor de completisten: er is ook een nieuwe (goedkope pocket-) editie verschenen van De junival, opmerkelijk genoeg nu als Junival. Deze heb ik niet aangeschaft.

Dit najaar verschijnt bij uitgeverij Van Oorschot een gedundrukte bundel verhalen, Het tillenbeest, samengesteld door Onno Blom. En bij Meulenhoff een dikke 'omnibus' met Wolkers; vroege romans, van Kort Amerikaans tot en met De kus.

Ik las een (derde) bijzonder goed boek over Donald Trump

Donald Trump is nu iets meer dan een half jaar de 47e President van de Verenigde Staten. Ik hoef denk ik niet te te zeggen dat het een bijzonder half jaar is geweest, met elke dag tientallen besluiten en maatregelen die de democratie, wetgeving en het federale bestuur ondermijnen, vrije berichtgeving en journalistiek inperken, sociale bescherming en burgerrechten ontmantelen, de superrijken bevoordelen, wetenschap, milieu, gezondheidszorg en onderwijs afbreken, en een agressieve nationalistische buitenlandse politiek voeren, die destabiliserend werkt op politiek en economisch gebied en buitengewoon gevaarlijk is. Het staat allemaal in de krant en we zien het op tv. Kirsten Verdel vat het bijna dagelijks samen. 

Het afgelopen jaar las ik drie boeken van Frank Schaper over Donald Trump. 

In het eerste deel behandelde hij de rolmodellen voor Trump, de personen die hem beïnvloed hebben, en hem hebben gemaakt wie hij is, een super-narcist, een sekteleider, een dictator. 

In het tweede deel wordt de ontwikkeling van Trump belicht aan de hand van persoonlijkheidskenmerken, die in de loop van zijn leven veranderd zijn, zoals Schaper beschrijft: van Imagobewuste Pragmaticus en Dominante Manipulator naar Wraakzuchtige Psychopaat en Gewelddadige Vernietiger.

En nu las ik het onlangs verschenen derde deel.

In dit derde deel zoomt Schaper vooral in op het leiderschap van Trump, vooral tijdens het eerste presidentschap, tussen 2017 en 2021. Hoe was het mogelijk dat Trump de Republikeinse partij overnam, en dat miljoenen Amerikanen in hem geloven en op hem stemden. Het valt volgens Schaper allemaal onder 'sektegedrag', veroorzaakt door niet aflatende leugens, propaganda, brainwashing, corruptie, zelfverheerlijking, repressie en censuur. Ook in dit deel daarvoor weer een overstelpende hoeveelheid bewijzen. Veel aandacht voor Trumps beleid met betrekking tot Covid. Dat was door Trumps ontkenning van de werkelijkheid, door misdadig eigenbelang, door haat jegens Democratische politici, oorzaak van TIENDUIZENDEN onnodige sterfgevallen in de VS. Het laatste stuk van dit deel gaat over 6 januari 2021, de bestorming van het Capitool door duizenden betogers. Dit was geen uit de hand gelopen demonstratie, maar vooraf gepland en georkestreerd, met een gehersenspoelde betogersmeute van verschillende pluimage, en tientallen direct betrokkenen (ook in de Senaat), die wisten wat er stond te gebeuren en daarin een rol hadden. Frank Schaper baseert zich hier op honderden bronnen: internet, kranten, tijdschriften, televisiejournalen, documentaires, onderzoeksrapporten en reconstructies. Geen demonstratie, maar een staatsgreep. 

Donald Trump zou wegens hoogverraad in de gevangenis horen, maar hij is president. De meer dan 1500 voor de bestorming van het Capitool gearresteerde en vervolgde personen hebben op de dag van Trumps inauguratie, 20 januari 2025, gratie of strafvermindering gekregen, waardoor ze direct vrij kwamen.

Donald Trump is de zittende president, Frank Schaper zegt dat hij het bij deze drie boeken houdt, ik vind het een fenomenale prestatie. De geschiedenis zal oordelen over Trump, ik zeg nu al (hoewel: al?): Donald Trump is een gevaarlijke fascistische dictator. Een wereld zonder hem zou een betere zijn.

PS: Ook dit deel is 'als boek' weer bijzonder geslaagd naar mijn smaak, met een uitstekende kwaliteit papier, en aantrekkelijk vormgegeven met honderden illustraties die het betoog verduidelijken. Een sieraad in de boekenkast. Hoewel, sieraad? De meeste boekenkasten staan (in dit geval: gelukkig) bij mij niet in de woonkamer. 

Schaper gebruikt zoals gezegd in zijn boeken vele, vele bronnen. Over een boek was hij dermate lovend dat ik het heb aangeschaft. 

 

 Isabel Wilkerson beschrijft in dit boek hoe de Verenigde Staten in hun geschiedenis mede bepaald zijn door een verborgen, onuitgesproken kaste-systeem, een 'rangorde' bij mensen. Ik denk dat dit ook buiten de VS geldt, ook hier. Ik ga dit boek snel lezen.

Met de schrik vrij, en lesje geleerd

Afgelopen week werd ik, op de fiets in de stad, op een haar na geschept door een auto, waarvan de bestuurder mij niet had gezien en mij dus geen voorrang verleende. Ik wil niet al te dramatisch doen, maar de schrik was groot. Ik realiseerde me weer eens dat je als fietser kwetsbaar bent, en dat het voor je hoofd niet veel uitmaakt of je voorrang had of niet, als je op het asfalt kwakt. 

Enfin, het was goed afgelopen. De volgende dag heb ik een fietshelm gekocht. En opgezet. Ik hoop dat ik iets veiliger ben, maar ook dat de helm zijn effectiviteit nooit hoeft te bewijzen.

For The Love of George

Op 25 februari (de 82e geboortedag van George Harrison) verscheen For The Love of George, een eerbetoon van jazzgitarist Robin Nolan aan een van zijn gitaarhelden. 

Het album bevat 10 covers van nummers van George, 'the usual suspects' maar ook wat misschien voor sommigen onbekendere nummers als Wah-Wah of Marwah Blues. Daarnaast ook een eigen compositie, For The Love of George, waarin Nolan een aantal door George op een envelop (aan hem verstrekt door weduwe Olivia Harrison) gekrabbelde akkoorden gebruikte, een nieuwe compositie met onmiskenbaar een Harrison-gevoel. 

Bijzonder is dat het album is opgenomen in George's FPSHOT-studio, en dat Nolan drie akoestische gitaren van George mocht gebruiken, de 12-snarige Rickenbacker (denk aan A Hard Days Night), de Gibson J160 (die op élk Beatle-album voorkomt), en de Ramírez flamenco gitaar (denk aan Till There Was You). Van dit album is (nog) geen cd of lp verschenen, maar ik luister het graag via een streaming-platform. 

 

Gisteren trad Nolan in het kader van het Red Light Jazz Festival op in een bovenzaaltje van een café in Amsterdam, Kapitein Zeppo aan het Gebed zonder end. Het was vol, Nolan trad (netto) ongeveer tweeëneenhalf  uur op en speelde vrijwel alle nummers van dit album, afgewisseld met nummers van een andere gitaarheld, Django Reinhardt, en nog wat losse nummers van anderen (ik herinner mij Tainted Love en een flard van Smoke On The Water). Ik geloof dat iedereen het wel naar zijn zin had. Ik wel in ieder geval. Na afloop sprak ik heel kort met Nolan. Hij vertelde dat een lp/cd-uitgave van dit album gepland staat voor 'eind dit jaar' op Harrisons Dark Horse Records label. Ik kijk ernaar uit.