Na Pepper en White Album was afgelopen september Abbey Road 50 jaar, en dus aan de beurt voor Anniversary Editions. Ik kocht de Anniversary Super Deluxe Edition, met vier schijfjes.
Het is weer een prachtige uitgave. Een kartonnen doos op lp-formaat, met daarin een schitterend boek van 100 bladzijden, tjokvol achtergronden, foto's, facsimiles en opnamedetails van ieder nummer. Zelf vind ik vooral dat laatste interessant, uitgebreide en in sommige gevallen verbeterde informatie ten opzichte van het onvolprezen The Complete Beatles Recording Sessions van Mark Lewisohn, zoals al eerder gezegd nog steeds een geweldig boek maar inmiddels aan een update toe, wat Lewisohn zelf overigens beaamt. Opvallend vond ik dat in een aantal gevallen in de tekst weer verwezen wordt naar nog andere opnamen, hier niet opgenomen maar 'nog beter'. Tja, die worden kennelijk bewaard voor de 75 Years Edition.
cd1: new stereo mix
Een nieuwe mix van het album door Giles Martin. De vraag is, was dat echt nodig? Misschien niet, Abbey Road is de eerste Beatles-lp die met 8 sporen werd opgenomen, wat de beperkingen van Pepper en White Album wegnam, en het geluid is vanwege de in 1969 nieuwe solid-state apparatuur altijd bijzonder geweest. Eigenlijk de eerste rockplaat van de seventies, lees ik. Dat gezegd hebbend is het toch genieten van deze kristalheldere mix, waar ik tóch weer prachtige dingen hoorde. Vooral bas en drums zijn nu geweldig, gebruikmakend van de mogelijkheden die je op vinyl niet had. Luister naar de geniale bas van McCartney in Come Together, de hypnotiserende riff door John en George, en de geluidsstorm van John op Moog synthesizer in I Want You (She's So Heavy), Ringo's drumwerk in She Came In Through The Bathroom Window, luister naar de medley op 'kant 2', luister naar alles.
cd2-3: sessions
Deze plaatjes bevatten weer veel fraais. Ik pik er maar wat tussenuit. Het (voor mij) hoogtepunt is meteen de eerste track, I Want You (She's So Heavy). Hier een outtake (opmerkelijk genoeg juist NIET opgenomen bij EMI in Abbey Road, maar Trident Studios in Soho) met John en Billy Preston op maximaal volume. Dat leverde een klacht van de buren op, met John's reactie: “What are they doing here at this time of night? Well, we’ll try it once more very loud. And then if we don’t get it, we’ll try it quiet, like it might do it the other way. The loud one — last go. Last chance to be loud!”.
En er is meer: een prachtige, breekbare demo van Something (verschillend van die op Anthology 3), een geweldige outtake van The Ballad of John and Yoko, door (net als op de single) alleen John en Paul, Oh! Darling (take 4) met een wat zoetere zang. You Never Give Me Your Money, met een kort uitstapje naar The Fool On The Hill, alle drie takes van Her Majesty, nu dus mét laatste akkoord. Enfin, outtakes van elk nummer. Luisterplezier.
Op cd3 staat The Long One, dit is een proef-edit van de medley van kant 2, met Her Majesty nog tussen Mean Mr. Mustard en Polythene Pam. Mooi om te horen, als tussenfase in het opnameproces, maar het er tussenuit knippen van Her Majesty was de goede beslissing. Als eerbetoon aan producer George Martin staan op cd3 ook de instrumentale strijk/blazersarrangementen voor Something en Golden Slumbers/Carry That Weight.
Voor de preciezen: op deze cd's staan ook de Paul McCartney-demo's van Goodbye en Come And Get It voor Apple-artiesten Mary Hopkin en Badfinger. Come And Get It stond eerder op Anthology 3, beide nummers staan hier voor het eerst met de oorspronkelijke mix door Paul. Zeker, leuk om te horen, maar nooit bedoeld voor The Beatles, laat staan voor Abbey Road. Dan had een John Lennn-demo van Cold Turkey van begin september 1969 er eerder op gepast, John hoopte toen nog dat dit de volgende Beatles-single zou worden. Not. (Nu (enigszins ge-edit) te beluisteren op John Lennon Acoustic uit 2004.)
blu-ray
Bevat 2 surround-mixen en een 96kHz/24bit High Res Stereo mix. Ik heb sinds kort een blu-ray speler, die zou dat aankunnen, maar ik heb verder geen 5.1 of 7.1 geluidsset, of een bioscoop. Terwijl ik naar deze vermeldingen op de doos kijk, denk ik aan het piepkleine hand-transistorradiootje dat ik eind jaren 60 had, hiermee hoorde ik deze geweldige plaat voor het eerst. Ook toen een geweldige ervaring.
Soon we'll be away from here
Step on the gas and wipe that tear away
