Ik heb het geprobeerd. Getriggerd door de aanprijzing dat dit een boek was in de stijl van Voskuil en Vogels, ben ik het gaan lezen. Na 391 pagina's, nog niet op de helft van de 837 totaal, heb ik het boek dichtgeslagen. De auteur is in het dagelijks leven, net als de hoofdpersoon in het boek, psychiater/psychotherapeut. Dat is te merken in het boek. De hoofdpersoon analyseert haar leven tot op het bot. Dat is, althans voor deze lezer, te veel van het goede. Verder zijn de dialogen werkelijk bijzonder slecht. Zo praten mensen niet met elkaar. In een paar dialoogzinnen wordt steeds een stortvloed aan gegevens gewisseld. Een schril contrast met de echte grootmeester van de dialoog, J.J. Voskuil, met wie Douwesz nota bene vergeleken werd. Verder heeft de schrijfster geen keuze kunnen maken in wat te beschrijven van het leven van de hoofdpersoon. Het komt op mij over alsof werkelijk alles wordt verteld. Het is daarom allemaal te veel, en daardoor is het totaal ook weer te weinig. Een teleurstelling, dit boek.
