(Even snel opgeschreven in de nacht, meteen na thuiskomst)
Vanavond was ik voor de vierde keer naar Bob Dylan. Ik wilde graag, maar had ook gemengde gevoelens.
Want het was een zogeheten dubbel-concert, met vooraf Mark Knopfler. Daar vind ik niet veel aan. Hij is een beetje een gitaarspelende leraar maatschappijleer, vind ik. Zijn optreden vond ik dan ook tamelijk vlak, op het saaie af. Er klonk geen vals nootje, maar het was bloedeloos. Op een gegeven moment realiseerde ik me dat ik naar het plafond aan het staren was. Halverwege het concert was een soort muzikale sur place, een nummer ging maar door en ging maar door. Ben maar even een biertje gaan halen, toen.
Enfin, na een korte pauze dus Bob Dylan. Altijd spannend, want hij kan nogal wispelturig zijn en als het tegenzit, zit hij bij wijze van spreken een uur achter een orgel te mompelen. Het laatste concert dat ik van hem zag, ergens in de jaren negentig, was ronduit slecht.
De aankleding was voor een 'hedendaags popconcert' betrekkelijk kaal. Het podium was afgedoekt met hoge gordijnen en er was een relatief eenvoudige, maar effectieve belichting. Geen videoschermen of lasershows. Bij Dylan moet het dan ook maar gewoon van de muziek komen.
Meteen bij het eerste nummer, Leopard-Skin Pill-Box Hat, wist ik dat het deze avond goed zat. Goeie band, strakke drummer en scherpe gitarist, Dylan achter zijn orgeltje, maar gedurende het optreden ook op gitaar, of zingend met harmonica.
De muziek: goed! Strak, scherp, schurend, hard, soms mooi, rock, blues, ballades.
Ik vond het super. De zang: daar is altijd wat over te doen. De man klinkt nu eenmaal alsof hij een keeltabletje nodig heeft. Het was zeker niet vals, zoals wel gezegd wordt, maar hij fraseert nogal eigenzinnig, zodat het moeilijk meezingen is. Ik vond het (met name bij Blind Willie McTell en Ballad of a Thin Man) precies de juiste emotie en onheilspellendheid hebben.
Van de set herinner ik me Leopard-Skin Pill-Box Hat, It Ain't Me, Babe, The Levee's Gonna Break, A Hard Rain's A Gonna Fall, Blind Willie McTell (schitterend), Highway 61 Revisited, Ballad of a Thin Man (een fantastische, onheilspellende versie), All Along The Watchtower, Like A Rolling Stone. Er waren er meer, maar die herinner ik me nu even niet, of die kende ik niet. Er zal vast ergens een set-list op internet komen.
Wel een contrast, deze avond. Eerst de liftmuziek van Knopfler, en daarna de scherpe rock en blues van de inmiddels 70-jarige Bob Dylan.
