In het kielzog van Tonio herlas ik een van de andere 'requiem'verhalen van A.F.Th. van der Heijden, het boekenweekgeschenk 1992, Weerborstels.
Dit is duidelijk een van de betere boekenweekgeschenken, vind ik. Het is een zelfstandig te lezen novelle, maar kan ook gezien worden als onderdeel van AFTh's De tandeloze tijd cyclus.
Ook in dit kleine boekje zie je het meesterschap van AFTh's schrijven. Hij schildert het verhaal op een zeer beeldende wijze. Van de onschuld van in plasjes dooiwater staande kinderschoenen tijdens het televisiekijken tot het slotakkoord door een op het wegdek rondtollende wieldop, ik werd (net als tijdens de verbeelde fietstocht in Tonio) meegezogen in het crescendo van de steeds sneller naar zijn einde toeschietende hoofdpersoon. Die beelden illustreren, zijn het verhaal, en bedden het op een of ander manier ook in in mijn eigen geschiedenis *). Dat is de kracht. Meesterlijk.
Dit keer in 92 pagina's.
*) Ook ik keek met alle andere kinderen in de straat een keer per week televisie, bij mevrouw De Bruin, naar onder andere De verrekijker. Er was maar 1 tv in de straat. En er waren zo'n 15 kinderen.
