Mijn boekwinkel

Mijn boekwinkel houdt er mee op. Eergisteren zag E. het, vandaag ging ik zelf eens kijken.



Alles moet weg! 40 % korting. In de winkel was de kaalslag al goed merkbaar. De kasten waren leger, de boeken werden nu met voorkant getoond, niet meer alleen de rug. Een aantal tafels was al weg.



Ik sprak eigenaar M. kort. De precieze reden van sluiten heb ik niet gevraagd, maar die laat zich raden. Tegenwoordig houdt iemand bij DWDD een boekje omhoog en de mensen willen het dan Voor elven besteld, morgen in huis! hebben. Ik vind dat ze daardoor de plaatselijke middenstand en zichzelf geen goede dienst bewijzen. Ik bestelde bij Feijn ook wel eens een boek, op vrijdag of zaterdag. Dan was het dinsdag bij hen in huis, en ging ik het vrijdag of zaterdag weer ophalen. Prima systeem.

De echte boekwinkels verdwijnen. Ik vind het jammer, ik kom er graag. Je kijkt wat rond, leest een stukje, krijgt een tip van de eigenaar en maakt een praatje. Zo maakte M. mij bijvoorbeeld attent op de Mexicaanse schrijfster Valeria Luiselli. Was ik zelf niet op gekomen, nu aantal boeken gelezen, die zijn goed hoor. En zo ging het vaker. Af en toe was er een poëzieavond, er waren twee leesclubs, en soms een boekpresentatie. Zoveel leuker dan de blauwe bolle. Daar kun je een boek ook 'inzien'. Ja de titelpagina. En nu is er dan sinds deze week alternatief Bookaroo, ook zoiets. Ook weer internetcowboys met een verdienmodel. Op twitter vertelt iedereen dat je daarmee je 'lieve eigen boekhandel' steunt. Dat spreken ze vooral niet tegen, maar nee, zo zit het niet. Ze zoeken EEN (aangesloten) boekhandel uit, die het boek dan in een envelop mag doen. De boekhandelaar als magazijnbediende. En Bookaroo vangt een fee van 5%. Lees maar na in de voorwaarden. Ik zie al klachten dat het veel werk oplevert maar niets verdient. Ik hoop het, dan verdwijnt het vanzelf weer snel.

Terug naar Feijn. Het eerste boek dat ik daar kocht in 2008 (ik heb het even nagekeken) was Leeftocht van Adriaan van Dis. En nu? Veel van de voorraad is al weg. Maar ik ben ook niet echt op koopjesjacht, ik wilde even gedag zeggen en een hand geven. Ik kocht het Verzameld Proza van R.J. Peskens, met 40 % korting dus. Liever had ik het volgend jaar voor de volle prijs gekocht bij diezelfde boekhandel. Enfin, M. nodigde mij uit voor de afscheidsborrel, eind augustus. Genoteerd.

P.S.: E. vertelde dat ze toch nog twee boeken had besteld, volle prijs. Die zijn er dinsdag. Halen we ze vrijdag of zo weer op.

Yorick, The Analogues Abbey Road try-out

Het volgende project van The Analogues is Abbey Road, in september is het 50 years ago alweer. Ik ging deze week naar een try-out in Sneek.

Leuk was dat Yorick van Norden (ik zag hem al eerder bij een John Lennon-avond in het Concertgebouw) een opwarmset deed. Yorick had een gitaar en zijn "John Lennon 1965" coupe en speelde een serie voor de aanwezigen bekende nummers: It's Only Love, Give Me Love (Give Me Peace on Earth), een stukje van Dylan's I Want You, Every Night, een eigen nummer Another Day in London Town (wel 2 McCartney-titels voor de prijs van 1), You've Got To Hide Your Love Away, Sally G (Yoricks quizvraagje vooraf: Wat is de b-kant van Junior's Farm? Ik wist 'm, Yorick, maar ik zit redelijk goed in de trivia op dit gebied) en In My Life. Goed hoor.



Na de pauze (gratis raket-ijsje) The Analogues. Deze avond was nadrukkelijk bedoeld als try-out voor de live-opname 30 juni in de Abbey Road Studios (ik had misschien kunnen gaan, maar niet geprobeerd want er zijn ook voor mij grenzen, en ik ben al in Abbey Road No. 2 geweest (1, 2)), en niet voor de shows van dit najaar Abbey Road - 50 Years (Ziggo) en de Let It Be: Abbey Road theatershow, waar ik dan weer wel bij ben. Mij dunkt.

Enfin, Abbey Road dus, kant A en kant B vrijwel continu, ook de medley. U weet, het zijn allemaal goede nummers ;-) , maar ik noteer als hoogtepunten: Diederik Nomden's George Harrison-zang bij Something, hamer en aambeeld bij Maxwell's Silver Hammer (niet mijn favoriete nummer, maar dit was leuk), werkelijk FANTASTISCHE zang van invaller Merijn van Haren bij Oh! Darling, de synthesizer en het knip-einde van I Want You (She's So Heavy), en de medley, drumsolo en gitaarduels van kant 2.



Her Majesty was ineens weer echt een 'hidden track', door het publiek bijna vergeten (O ja, zei mijn buurvrouw). Inclusief crash-akkoord Mean Mr. Mustard en 'met ontbrekende eindnoot'.

Ik had het idee dat er een keer iets mis ging met de gitaar in Sun King (verstoorde blik Bart van Poppel) en ik hoorde de arpeggio-tonen bij Oh! Darling niet (maar misschien verdronken die in het applaus), maar Hé! het was een try-out.

De toegift: een handvol Revolver-tracks en 'nog een paar andere'. Taxman, She Said She Said, Eleanor Rigby, Good Day Sunshine, Got To Get You Into My Life, Hey Bulldog, The Ballad Of John And Yoko en Get Back. Man wat goed.

De gestolen tijd

Wat de vader wil vergeten, wil de zoon zich herinneren.



Ik keek naar VPRO Boeken en zag een gesprek met Philo Bregstein over zijn onlangs verschenen boek. Twee interessante verhalen in één boek. Dat wilde ik wel lezen. Ook hoopte ik nog op een of twee bruikbare tips voor mijn eigen archiefgegraaf. Dat laatste is er niet zo uitgekomen, die verhalen wel. Bregstein gaat op zoek naar zijn grootvader, zijn vader, zichzelf, zijn joodse familie. Hij komt in Litouwen, in Israël, de Verenigde Staten, Zuid-Amerika. In Litouwen treft hij de resten van het joodse leven, op andere plekken verloren gewaande familieleden. Die familie draagt steeds stukjes bij in de puzzel van zijn ouders en grootouders. Het eindigt met de ontdekking van de verborgen geschiedenis rond zijn grootvader en vader, en met het zeggen van kaddisj voor zijn grootvader in Lissabon. Zeer boeiend verhaal. Ook is er nog een website met nog meer informatie, foto's en video's. Leestip.

Het adres

Ik las dit boekje, verschenen bij gelegenheid van de toekenning van de P.C. Hooftprijs aan Marga Minco. Het heeft volop in de krant gestaan, het bijzondere, nee: bizarre verhaal bij deze toekenning is nu wel bekend. Dochter Jessica Voeten schreef een begeleidend stuk, D. een ingetogen reactie.
Maar vooral: wat is Het adres toch weer een mooi, ingehouden verhaal. Puntgaaf. Wat is het terecht dat Marga Minco deze prijs kreeg. Na Het bittere kruid en Een leeg huis ga ik nu ook De andere kant herlezen. Ik raad u aan dat ook te doen. De bundel waar Het adres in is opgenomen.

Een vriendelijke meneer in de platenzaak

Gisteren was ik voor een familieaangelegenheid in Delft. Vooraf liep ik nog wat door de binnenstad, bekeek het oude studentenhuis, dronk een biertje in Locus, en bezocht platenzaak Velvet. Ik keek er wat rond. Er was nog een klant in de winkel, een man met (net als ik) grijs haar. Tijdens het elkaar laten passeren knikten we even, vriendelijk. Op een tafel zag ik een nieuwe cd (Ten Songs) van Lone Project, oftewel Ferdinand Bakker en Michel van Dijk van Alquin. Goeie band, ik heb bijna alles, en herinner me de concerten op Virgiel, waar ze destijds repeteerden. Er lag een goeie recensie naast, waarin stond dat het alweer de derde cd was. Huh? Ik had alleen de eerste (Lone). Ik keek in de schappen in het Lone Project-vakje en vond ook de tweede cd (View From The Bridge). Ik kocht ze beide. De kassa-meneer zei: "Dat is toevallig, Ferdinand Bakker was daarnet hier, hij loopt twee minuten geleden de zaak uit, hij woont hier ergens in de buurt." Juist, die andere klant dus, de vriendelijk knikkende meneer. Niet goed opgelet, daardoor geen handtekening, selfie, zeuren over Virgiel en Dikke Henk. Ferdinand Bakker is daar even goed weggekomen.

Overigens gisteravond en vannacht alles (weer) geluisterd. Bluesachtige gitaarrock. Goeie cd's.

Toneel: De wereld volgens John

Ik heb gisteren zo iets goeds gezien. De wereld volgens John door Het Nationale Theater, aangekondigd als spin-off van The Nation. Dat vond ik anderhalf jaar geleden erg goed.
Ik was een beetje beducht, want zou het wel net zo goed zijn, of alleen maar kunnen tegenvallen? Maar ik was vooral benieuwd, dus we gingen.
The Nation speelde zich af in de Schilderswijk, 'John' in Duindorp, sinds de jaarwisseling landelijk bekend door de gigantische vreugdevuren op het strand. Het stuk speelt van vlak voor het oudejaarsvuur tot eind juni 2019, nu dus. Belangrijkste figuur is Jan K., een echte Duindorper, die zijn wijk, zijn wereld ziet veranderen. Import, mensen die voorrang krijgen op wachtlijsten, duurdere huizen die voor de gewone Duindorper niet meer te betalen zijn, een werkgever die hem uitbuit en een niet weg te werken schuldenlast. En daaromheen dan een kneiterrechtse talkshowhost met een eigen agenda en een journaliste die een podcast maakt over de verliezers van de globalisering en hem daarna laat vallen.
Jan K. is geen lieverdje, maar wel kansloos, onmachtig om zijn situatie te veranderen. Hij wordt niet gezien. Ik vond het een meesterlijke rol van Joris Smit. Zo herkenbaar, niet alleen in Duindorp maar in arme wijken door het hele land.
GEWELDIG stuk, maar het seizoen is voorbij. Geen kans meer voor u, dus. Jammer.

Toch: wat bij mij een beetje wringt is dat ik genoten heb, en vandaag nagedacht over een toneelstuk, waar de Duindorpers zelf niet snel naartoe zullen gaan. Een kaartje kostte 26,50 euro, dat zal voor de gemiddelde Duindorper toch een flinke som geld zijn. Ik weet de oplossing ook niet.

Ik zit nog wel met een vraag. Ik het stuk gaat Jan K., als ik het goed begrepen heb, via een ingewikkelde route naar Blijdorp. Stukje lopen, met de tram van de Statenlaan naar het Centraal Station, vandaar naar Hollands Spoor, dan naar Rotterdam enzovoorts. Huh? Dat is lijn 11, maar die gáát naar Hollands Spoor. En waarom niet gelijk met lijn 12 vanaf Markenseplein naar Hollands Spoor. Of desnoods met bus 22 vanaf de Tholensestraat. Vanuit Duindorp zelf dus. Enfin, dat moet de politie dan maar uitzoeken.

Ik las: Oorlog in de lucht - Den Haag 1940-1945

Goed dat dit boek er is. Een zeer volledige beschrijving van de luchtoorlog boven Den Haag en de gevolgen voor de stad. Van voorbereiding tot en met wederopbouw. Ik wist er wel al het een en ander over (mijn ouders vertelden wel eens wat over de oorlog, to say the least, en in de stad zijn de littekens nog overal zichtbaar voor wie er oog voor heeft), maar leerde toch veel nieuws. Een mooi verzorgde uitgave, een uitgebreide beschrijving van dit stuk geschiedenis, 'rijk geïllustreerd', met noten, registers en een literatuurlijst. Aanbevolen voor wie belangstelling voor deze periode in de geschiedenis van Den Haag heeft. Ik las het met interesse en aandacht en had als geboren Hagenees/Hagenaar natuurlijk ook mijn eigen associaties.

Het boek begint met de voorbereidingen op eventuele aanvallen, dus nog vóór de oorlog.
Bizar vond ik het te lezen dat gemeenten zelf verantwoordelijk waren voor hun luchtverdediging. In Den Haag (met de Eerste en Tweede Kamer, ministeries en andere overheidsinstanties) zou dit volgens deskundigen moeten kunnen met (naast de 'gewone defensie') 6 stuks 4 cm afweergeschut (door de gemeente te betalen) en 27 stuks 2 cm stukken, die laatste uit particuliere fondsenwerving. "Het Rijk is nooit met enige financiële ondersteuning over de brug gekomen." Daarnaast de aanleg van vele schuilkelders, vooral in en rond het centrum van de stad. Mijn vader wist wel waar ze (geweest) waren, en wees de plek soms aan (bijvoorbeeld in het Huygenspark), maar heeft er (net als mijn moeder, die ik er afgelopen week nog naar vroeg) nooit zelf in gezeten. Eerder was het 'schuilen in een portiek', soms meer dan een uur. 

Het verhaal over de luchtoorlog rond Den Haag in mei 1940 kende ik wel, in grote lijnen. Volgens mij leerden we dat (in Den Haag) op school, waarschijnlijk in een 'jubileumjaar'. In ieder geval herinner ik mij een boekje, dat we allemaal kregen. Waar is dat boekje, vraag ik mij nu af.
Gedurende de hele oorlog zijn er kleinere en grotere bombardementen en 'misworpen' in Den Haag geweest. Het bekendst (naast 'Bezuidenhout') is misschien het bombardement op Huize Kleykamp (op verzoek van het verzet), waar de centrale bevolkingsadministratie gehuisvest was. Een symbolische foto staat op de voorkant van het boek, vooraan de schade van het bombardement, op de achtergrond het Vredespaleis.

Op 3 maart 1945 werd een groot deel van het Bezuidenhout en het Voorhout vernietigd door een zwaar bombardement en de daarop volgende branden. Overal in de wijk zijn de littekens nu nog zichtbaar, in de vorm van plots modernere architectuur.

In termen van materiële schade is Den Haag na Rotterdam in absolute zin de stad met de meeste oorlogsschade. Dat wist ik wel. De luchtoorlog om de Residentie en de vliegvelden van Den Haag in mei 1940, het bombardement op het Bezuidenhout, mislukte V2-lanceringen, en een groot deel van de stad afgebroken voor de Atlantikwall (dit laatste valt buiten het bestek van dit boek, blijft (vrijwel) onbesproken). Meteen vanaf 1940, maar vooral na de oorlog is de aangerichte schade in Den Haag hersteld.

Maar het duurde soms lang. Ik herinner mij dat ik, toen ik ver na de oorlog als tiener naar school ging, van het Charlotte de Bourbonplein tot het Juliana van Stolbergplein over een vlakte fietste met straten zonder huizen, een vlakte die zich ook links en rechts honderden meters uitstrekte. 

(Inmiddels is dat dan toch ook al lang weer opgevuld, met een kantoorwoestijngebergte en de Utrechtse Baan.)