Een vriendelijke meneer in de platenzaak

Gisteren was ik voor een familieaangelegenheid in Delft. Vooraf liep ik nog wat door de binnenstad, bekeek het oude studentenhuis, dronk een biertje in Locus, en bezocht platenzaak Velvet. Ik keek er wat rond. Er was nog een klant in de winkel, een man met (net als ik) grijs haar. Tijdens het elkaar laten passeren knikten we even, vriendelijk. Op een tafel zag ik een nieuwe cd (Ten Songs) van Lone Project, oftewel Ferdinand Bakker en Michel van Dijk van Alquin. Goeie band, ik heb bijna alles, en herinner me de concerten op Virgiel, waar ze destijds repeteerden. Er lag een goeie recensie naast, waarin stond dat het alweer de derde cd was. Huh? Ik had alleen de eerste (Lone). Ik keek in de schappen in het Lone Project-vakje en vond ook de tweede cd (View From The Bridge). Ik kocht ze beide. De kassa-meneer zei: "Dat is toevallig, Ferdinand Bakker was daarnet hier, hij loopt twee minuten geleden de zaak uit, hij woont hier ergens in de buurt." Juist, die andere klant dus, de vriendelijk knikkende meneer. Niet goed opgelet, daardoor geen handtekening, selfie, zeuren over Virgiel en Dikke Henk. Ferdinand Bakker is daar even goed weggekomen.

Overigens gisteravond en vannacht alles (weer) geluisterd. Bluesachtige gitaarrock. Goeie cd's.