9 december 1980, een koude, grauwe winterdag. Het is 40 jaar geleden, maar 9 december 1980 is een dag die ik niet vergeet. Ik woonde en studeerde in Delft. De avond ervoor was het laat geworden, dus ik lag om ongeveer kwart voor negen nog in bed. Beneden werd gebeld, een ongewoon vroeg tijdstip voor ons studentenhuis. Mijn bovenbuurman deed open, en het bezoek stommelde de trap op. De deur zwaaide open en studievriend R. stond druk bewegend in mijn kamer. 'John Lennon is doodgeschoten! John Lennon is doodgeschoten, het was op het nieuws!' Ik zette de radio aan, op Hilversum 3. Er werd een gewoon popplaatje gedraaid, niks bijzonders te horen. Ik kon het niet geloven, 1980 was tot nu toe immers een fantastisch John Lennonjaar geweest.
In augustus was er ineens een berichtje met een foto in een van de muziekbladen (Billboard, NME of Musical Express, die ik vaak 'doornam' bij de tijdschriftenhandel), van John en Yoko op weg naar de platenstudio, voor het eerst in vijf jaar!
In mijn herinnering is het deze foto (maar dan in zwart-wit) van Paul Goresh, genomen op 7 augustus, toen John en Yoko hun appartement in het Dakota-gebouw verlieten, op weg naar de studio. Maar ik twijfel hier nu toch sterk aan, het is onwaarschijnlijk dat het echt deze foto was. Paul Goresh was geen professioneel fotograaf, maar een fan. De foto is wel door Yoko gebruikt als hoes van de single Watching The Wheels, en later bij andere releases. Ik laat de foto staan, symbool voor het weer naar buiten treden van John.
In september was er het eerste interview geweest, in Newsweek. Er zouden meer, en langere interviews verschijnen, maar dit eerste, korte interview was al geweldig om te lezen, na vijf jaar stilte. Af en toe was er een berichtje in de muziekbladen over de de nieuwe John Lennon-lp die er kennelijk zat aan te komen. De lp zou uitkomen op het nieuwe label van David Geffen, die in die periode een paar grote namen wist te strikken. John had ergens gezegd dat het een lp zou worden met '14 lovesongs'. Er zouden ook nummers van Yoko op de plaat komen. Cheap Trick (toen een bekende naam, met de hit I Want You To Want Me) zou meedoen op een of meer nummers.
Eind oktober was er de eerste single, (Just Like) Starting Over. Ik kocht 'm bij Het Platenmanneke in Delft, op de dag dat hij uitkwam. Draaien maar. Die bekende stem klonk weer uit de boxen. En nog eens draaien, en nog eens en nog eens. Half november was er dan de lp, Double Fantasy. Ook die werd meteen gekocht. Niet iedereen was even blij met de plaat, het was een andere Lennon dan we gewend waren, en er stonden ook Yoko-nummers op. Ik vond (en vind) het een prima plaat.
9 december 1980, een koude, grauwe winterdag. John was dood. Ik weet niet meer of ik die dag nog naar college ben gegaan. Misschien wilde ik niet meer, of misschien was het tentamenperiode, ik kan het mij niet herinneren. 's middags ging ik langs de platenwinkel. De etalage was volledig ingericht met platen van John en The Beatles. Binnen klonk Double Fantasy, dat weet ik nog. Ik sprak kort met een van de verkopers, hij had tranen in zijn ogen. Ik ook. De dader zou een doorgedraaide fan zijn. Het was zo onwerkelijk allemaal.
9 december 1980, een koude, grauwe winterdag. Op dinsdag at ik altijd bij mijn ouders in Den Haag, daarna schaken in Rijswijk. Bij mijn ouders keek ik nog even naar het Journaal. Natuurlijk was er aandacht voor de moord op John. Als muziek bij het onderwerp had men gekozen voor Let It Be. Tja. Naar de schaakvereniging dan maar. Deze keer kon ik mijn gedachten niet bij het spel houden, snel werd er tot remise besloten. Ik weigerde het gebruikelijke tweede partijtje en fietste terug naar Delft. Ik ging langs bij T., studievriend en mede-Beatles-fan. We zaten een tijd zwijgend tegenover elkaar, niet wetend wat te zeggen. We draaiden nummers van alle Lennon-lp's, van John Lennon Plastic Ono Band tot en met Double Fantasy. We dronken nog een biertje, daarna ging ik naar huis.
9 december 1980, een koude, grauwe winterdag.
