Ik ben niet zo'n bioscoopganger, maar deze film MOEST ik zien. A.F.Th. van der Heijden is een generatiegenoot, die van tijd tot tijd bij wijze van spreken bij mij langskomt om een verhaal te vertellen. Dit is zijn meest persoonlijke verhaal. Het boek las ik kort na verschijnen, in 2011. Mijn zoon was toen even oud als Tonio, toen hij verongelukte. 21. Je moet er niet aan denken....
Een boek van meer dan 600 bladzijden verfilmen, dat betekent schrappen. Maar wát is het een goede film. Ik had het boek gelezen, ik had de trailer gezien. Ik zette me schrap voor grote emoties. Zeker, de ziekenhuisscènes waar Adri en Mirjam hun zoon zien liggen en waar hij sterft zijn aangrijpend. De toespraak van Adri aan het graf. Wat spelen Pierre Bokma en Rifka Lodeizen hier fenomenaal goed. De waas waarin ze verkeren. Het oppikken van signalen van elkaar en uit de omgeving. Hoe ze elk op hun eigen manier omgaan met het verschrikkelijke, en met elkaar. Het zit in het spel van beiden, maar ook in het beeld, het licht, en ook in het geluid. Net als in het boek: de wanhopige pogingen om de laatste uren van Tonio (ook goed gespeeld, Chris Peters IS Tonio zegt Mirjam Rotenstreich) te reconstrueren. Met wie ging hij na het feest naar huis? Wie is Jenny? Hoe is hij precies gefietst? Kan de tijd nog voor de gek gehouden worden? Langzamer fietsen! Langzamer!
De film is op elk gebied top. Voor wie wil: de trailer.
