Mijn nicht T. app-te: Zin om naar de nieuwe Beatles-film te gaan? Ja leuk. En zo togen we vorige week naar Haarlem, waar hij in de plaatselijke Pathé vertoond werd. Ik had een gezellige, prima avond, maar er moeten nu toch een paar kanttekeningen geplaatst.
Voor de wat fanatiekere fan is het namelijk nooit (helemaal) goed. Ook dit keer weer niet. Het had beter gekund. De film begon jaren geleden als een crowdsourcing project ( The Beatles Live Project), met de oproep aan fans die destijds naar concerten waren geweest om de schoenendozen om te keren en hun herinneringen, foto's, filmpjes en geluidsopnamen in te sturen, daaruit zou dan een Beatles concertfilm worden samengesteld. Leuk idee, vooral ook omdat er professioneel niet zo heel veel is opgenomen.
Of er nu te weinig respons was, of dat Paul en Ringo van idee veranderden, in ieder geval werd op gegeven moment Ron Howard als regisseur ingehuurd. Het is daardoor een andere film geworden. Niet meer een echte concertfilm, ook aandacht voor de lp's, studio-opnamen en vooral: pratende hoofden. Ik vind dat jammer, de focus is daardoor enigszins verdwenen. Verder lag de aandacht wel heel nadrukkelijk bij de Amerikaanse tournees. OK, die waren uniek, maar ik had het aardiger gevonden ook wat te zien van de veel kleinere Engelse tournees in 1962 en 1963. Daar wordt bijna niets van vertoond. Goed zijn wel de beelden uit The Beatles come to town, een tv-film uit 1963 van een optreden in Manchester, maar .... ik heb het idee dat daar het geluid van een ander optreden (Hollywood Bowl?) onder is gezet. Ik kan het mij maar moeilijk voorstellen, moet dat later op de dvd nog eens nagaan. (Van hun optredens in Hamburg (1960 - 1962) is geloof ik maar 1 filmpje zonder geluid bekend).
Ik hou niet van ingekleurde zwart-wit films. Daar zaten er ook een paar van tussen, bijv. de Amerikaanse persconferentie. Het ziet er misschien aantrekkelijker uit, maar het is en blijft een soort geschiedvervalsing. Vind ik.
De Shea Stadium film was fijn, hoewel ook hier in de oorspronkelijke nummers hier en daar geknutseld is (wat The Beatles zelf overigens ook al deden in 1966 toen de film gereed gemaakt werd voor uitzending op tv). En hij was flink ingekort, van 50 naar 30 minuten.
Laat ik goed eindigen. Act Naturally was gelukkig de live versie. In 1966 bleek de oorspronkelijke opname niet bruikbaar en werd de studioversie van de lp Help! er gewoon ingeplakt. Inmiddels zijn de digitale technieken om geluid schoon te maken en muziek en gegil te scheiden zo ver dat de echte live-versie gebruikt kon worden. En vooral Dizzy Miss Lizzie is GE-WEL-DIG.
