D'ouwe Bob heeft weer een plaat afgeleverd. En na Shadows in the night is het wéér een plaat met Sinatra-covers. Wat vind ik er van? Om mij heen kijkend was het bij Shadows of the night zo dat ik ongeveer de enige leek te zijn die het een goede plaat vond. En nu (na drie keer luisteren) eigenlijk weer. Ik hoor het graag. Het croonen gaat Dylan naar mijn smaak nu beter af dan voluit zingen. Daarvoor is zijn stem te breekbaar geworden (komt U maar!). Deze nummers moeten het van het arrangement hebben. Dat is prima in orde. De band speelt perfect. Ik hoor de oude bard. Na het concert verzamelen ze in een klein kroegje en spelen, bijna niet opgemerkt door de aanwezigen, een set standards uit de jaren 30, 40, 50. Zo'n sfeer ademt de plaat. Ik zeg gewoon: mooi. Take it away, Bob.
Melancholy mood, whatever haunts me...
