Welke boeken lees je stiekem omdat je je er eigenlijk voor schaamt?
Het zal lezers van dit blog niet zijn ontgaan: ik lees wel eens een boek. En daar blog en twitter (@fzwaan) ik dan wel over. A.F.Th. van de Heijden, Grunberg, J.J. Voskuil, de Russische Bibliotheek van Van Oorschot, het komt allemaal voorbij. Goed he! Op dit moment lees ik De stille kracht, van Louis Couperus, en Verzameld proza van Jan Hanlo. Dat u het maar weet!
Maar nu komt ineens de gewetensvraag op mij af:
Welke boeken lees jij wel eens waarvoor je je eigenlijk schaamt. Die je pas leest wanneer het huis leeg is en niemand je kan zien. Boeken waarmee je niet gezien wil worden. Boeken waarvan je nooit zal toegeven dat je ze leest. Maar je leest ze wel. Stiekem. Jouw ‘guilty pleasure’.
Het antwoord is, strikt genomen: geen! Ik heb boeken gelezen die ik nu niet meer zou lezen, mijn smaak is in de loop der jaren wel wat veranderd. Maar ik zou geen door mij gelezen boek kennen waarvoor ik niet durf uit te komen.
Als ik dan toch iets moet opnoemen dat ongeveer beantwoordt aan de bedoeling van de vraag dan is het dit:
De boeken van Theo Kars.
Theo Kars is een buitenbeentje in de literatuur, een kwalificatie waartegen hij geen bezwaar zal maken. Waarom lees ik boeken van Theo Kars? Een studiegenoot attendeerde mij jaren geleden eens op Onze hoogmoed, van Boudewijn van Houten. Dat is een zeer lezenswaardig boek over een groep vrienden, die besluiten de PTT op te lichten met vervalste postwissels, om zo een comfortabel leven te kunnen leiden. Van Houten heeft de PTT daadwerkelijk voor een tonnetje of wat opgelicht, en er ook voor in de gevangenis gezeten. Theo Kars deed ook mee aan deze oplichtingszaak, was meen ik zelfs de leider van de groep. Ook hij schreef er een boek over, De vervalsers. Dat heb ik toen ook gelezen. En nu komt het: Theo Kars is naar mijn smaak niet zo'n heel geweldige schrijver. Hij is tamelijk overtuigd van zijn eigen superioriteit, mensenkennis en legt het de lezer nogal vaak uit, bang als hij is dat deze het anders niet zou snappen. Maar hij heeft wel een (in ieder geval: mij) fascinerende, non-conformistische, amorele levenswandel en vertelt bijzondere verhalen. Het eerste deel van zijn memoires las ik met plezier, en ook het pas verschenen tweede deel zal ik binnenkort lezen.
Maar nu eerst weer verder, met Louis Couperus!
P.S. Het hierboven afgebeelde boek kocht ik in 1984. Geen idee meer waar het over gaat.
#50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Iedere zondagochtend, voorlopig 50 weken lang stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, daar is dan een overzicht te vinden van de reacties op deze en eerdere vragen.
Aanvulling 2016
In 2016 werd min of meer dezelfde vraag weer gesteld:
50boeken - vraag 14: Heb je ook ‘guilty-pleasure’ boeken en lees je die stiekem of juist niet?
Ik denk dat mijn antwoord uit 2013 nog steeds geldt, en hier ook van toepassing is.
Inmiddels is Theo Kars overleden. Het tweede deel van zijn memoires heb ik gekocht, maar nog niet gelezen. Echt niet.
#50boeken (eigenlijk: #50books) wordt in 2016 gedaan door Hendrik-Jan de Wit. Iedere zondag stelt hij een vraag met betrekking tot boeken. De blogs die we daarover schrijven verzamelt hij op zijn weblog, waar dus een overzicht te vinden is van alle reacties op deze vragen.
