Dit leek mij om verschillende redenen wel een boek voor mij. Heerma van Voss schrijft over zijn paar jaar oudere zusje Dokie, dat in 1945 bij een verkeersongeluk om het leven is gekomen. Maar het boek is me toch een beetje tegengevallen. Ik had er meer van verwacht. HvV schrijft vooral over zijn eigen jeugd, zijn ouders, grootouders, ooms en tantes, kennissen, reproduceert eerder geschreven teksten uit o.a. Propia Cures en beschrijft foto's waar Dokie wel, of juist niet, opstaat. (Ik zou zeggen: laat dan zo'n foto zien.) Dokie blijft toch een beetje de afwezige in de stukken. Misschien kan dat ook niet anders, maar hierdoor is het boek wat mij betreft te klinisch, analytisch, bijna gevoelloos. Dat HvV wel gevoel voor zijn zusje heeft blijkt (gelukkig) op het laatste moment, in het afsluitende stukje. Dat had best wat meer gemogen in dit boek.
