Ik ben niets.
Ik zal nooit iets zijn.
Ik kan ook niets willen zijn.
Afgezien daarvan koester ik alle dromen van de wereld.
(Pessoa)
Wodka gut für Tralala
Liebe gut für Hopsasa
(Udo Jürgens)
Café Lehmitz is een legendarisch toneelstuk. Hiermee vestigde het toneelgezelschap Carver in 1991 zijn naam, en hiermee neemt datzelfde toneelgezelschap (in vrijwel dezelfde bezetting) waarschijnlijk afscheid. Ondanks een positief advies geen subsidie meer, vanwege de bezuinigingen. Kunst die niet meteen iets oplevert in geldelijke zin, dat moeten we niet willen met z'n allen, of zoiets.
Ik kon het gelukkig nog net zien, in de laatste van de voorstellingen in het land. Komende maand staat het gezelschap nog in theater Bellevue in Amsterdam.
De voorstelling die ik zag was vrijwel (minder dan 10 niet-verkochte plaatsen) uitverkocht.
Zoals altijd bij Carver gaat het in het stuk om de levens van kleine ploeteraars, die niet of nauwelijks grip op hun leven hebben. Het stuk is geïnspireerd op een fotoboek uit de jaren '60, van bezoekers van het echte Café Lehmitz, een volks café op de Reeperbahn in Hamburg.
In een aantal vrij los van elkaar staande scènes worden 4 cafébezoekers aan de zelfkant van de samenlkeving geportretteerd. Allemaal hun eigen problemen hebbend zoeken ze naar de greep op hun bestaan, en zetten ze zich af tegen, of vinden juist troost bij elkaar. Humoristisch, weemoedig, ernstig.
Mooie voorstelling, staande ovatie. Dat gebeurt vaak, maar dit was een echte.
